m a r i s i n
Appie
Volgende week kom ik voor drie korte daagjes even overwippen naar Nederland. En dat dat toevallig net in dezelfde week is als de Tilburgse Kermis is natuurlijk puur toeval.
Het is inmiddels echt een behoorlijk lange tijd geleden dat ik in Tilburg was, en als ik er ben heb ik meestal zoveel dingen te doen dat ik er uiteindelijk nog weinig van zie. Maar, ik heb er zin in, even terug naar m'n roots.
Het lijkt me namelijk hoog tijd dat ik weer eens langs de Grote Appie ga, om eens te zien hoeveel goed getrainde apprentices er nog over zijn in mijn voormalige vulploegje. Ik kwam er namelijk net achter dat het volgende week precies 1 jaar geleden is dat ik voor de allerlaatste keer een vulploeg leide, en ik zal je eerlijk toegeven; ik mis het best wel een beetje.
Het binnenlopen van het bestelkantoor om 17.00, waar mijn voorganger me bijbrieft over de puinhopen die men in de winkel en het magazijn heeft achtergelaten. Het uitzwaaien van de vermoeide full timers die huiswaarts keren. Het binnenlopen van het magazijn waar mijn immer overwerkte maar altijd even lekkere magazijnman Tom op de vracht staat te wachten. Het lezen van de vracht- en personeellijst, en het inplannen van een megastrakke clusterplanning in mijn zelfgemaakte superplanning excelbestandje.
Het binnenlopen van de kantine waar steevast dezelfde vroege vogels al op me zitten te wachten. Het fijne gelul over de Formule 1 race of Willem II wedstrijd van afgelopen weekend. Het wachten op steevast dezelfde laatkomers. Het doen van het riedeltje: 1700 colli, kwart voor tien naar huis, martijn, sander en maikel op bier/sappen, casper, jeroen, roos en mark op sauzen/zuren/snoep/chips, petra, anita en eloy op wasmiddel/dier/cosmetica en nicole, leyla, martijn en jeroen op, hoe verrassend, koffie/koek/wijn en broodbeleg.
Het splitsen van de vracht in het magazijn, onder het genot van hetzij 538, hetzij Frans Bauer, Wesley of Andre Hazes als het aan Sander lag. Het gekibbel tussen broers en zussen in de vulploeg. Het geroddel over nieuwe en oude relaties tussen personeelsleden. De rondhangende vrienden van vulploegers, die uiteindelijk door bewaking de winkel uit werden geschopt. De potjes appelmoes die altijd om vijf minuten voor tien kapot leken te vallen in de blikgroentengang.
Het invullen van de uren in de goede hoop dat de urenregistratie deze maand wel bij iedereen zou kloppen (ijdele hoop). Het koudleggen van een paar flessen fris in de vriescel bij warm weer, voor de koffiepauze's buiten op de binnenplaats in het zonnetje. Het compenseren van het door het management opgelegde gebrek aan koffiepauze's met een dienblaadje met glaasjes water.
Het stressen als de vracht er om 20.30 op de een of andere manier nog niet inzat. Het afsluiten van weddenschappen met vullers die onder de norm zaten: ik vul deze halve container alleen, en jullie die halve met z'n 2en. Als ik win stuur ik de rest naar huis en spiegelen jullie de winkel. Als jullie winnen mogen jullie om 21.30 weg. De adrenaline van een dergelijke vulcompetitie. De verbazing als het de betreffende personen ineens wel lukte om heel snel te vullen. En mij te verslaan.
De rust nadat alle containers en karton om 21.00 eindelijk de winkel uit zijn. Het gefoeter van Tom omdat ie in z'n eentje het magazijn nooit op tijd aan kant krijgt. De pracht van een perfect gespiegelde supermarkt. Of de effectiviteit van een iets minder goed gespiegelde supermarkt want morgen moet het toch weer opnieuw.
Het optrommelen van alle hens aan dek om de fris sappen gang op het allerlaatste moment toch ook helemaal gespiegeld te krijgen. Het laten ophalen van alle kratjes door diegenen die denken de dans te ontspringen en al niks staan te doen.
De aanblik van veertien vermoeide mensjes als ik ze bedank voor hun harde werk en inzet waarna ze wegstrompelen. Het laatste magazijnbezoekje om te checken of Tom alweer gekalmeerd is. Of om Tom uit te checken. Wat u wilt. Het uitprinten van de eindbriefing en urenlijsten. Het uitdoen van de lampen, afrekenen van een last minute boodschap, en omkleden alvorens naar de fietsenstalling te rennen. Waar ik het merendeel van mijn ploegje nog aantref, geen zin om naar huis te gaan, samen chillend bij de Grote Appie.
Geloof me, als ze me volgende week een avondje nodig hebben? Ik doe het. Gratis en voor niks.
Het is inmiddels echt een behoorlijk lange tijd geleden dat ik in Tilburg was, en als ik er ben heb ik meestal zoveel dingen te doen dat ik er uiteindelijk nog weinig van zie. Maar, ik heb er zin in, even terug naar m'n roots.
Het lijkt me namelijk hoog tijd dat ik weer eens langs de Grote Appie ga, om eens te zien hoeveel goed getrainde apprentices er nog over zijn in mijn voormalige vulploegje. Ik kwam er namelijk net achter dat het volgende week precies 1 jaar geleden is dat ik voor de allerlaatste keer een vulploeg leide, en ik zal je eerlijk toegeven; ik mis het best wel een beetje.
Het binnenlopen van het bestelkantoor om 17.00, waar mijn voorganger me bijbrieft over de puinhopen die men in de winkel en het magazijn heeft achtergelaten. Het uitzwaaien van de vermoeide full timers die huiswaarts keren. Het binnenlopen van het magazijn waar mijn immer overwerkte maar altijd even lekkere magazijnman Tom op de vracht staat te wachten. Het lezen van de vracht- en personeellijst, en het inplannen van een megastrakke clusterplanning in mijn zelfgemaakte superplanning excelbestandje.
Het binnenlopen van de kantine waar steevast dezelfde vroege vogels al op me zitten te wachten. Het fijne gelul over de Formule 1 race of Willem II wedstrijd van afgelopen weekend. Het wachten op steevast dezelfde laatkomers. Het doen van het riedeltje: 1700 colli, kwart voor tien naar huis, martijn, sander en maikel op bier/sappen, casper, jeroen, roos en mark op sauzen/zuren/snoep/chips, petra, anita en eloy op wasmiddel/dier/cosmetica en nicole, leyla, martijn en jeroen op, hoe verrassend, koffie/koek/wijn en broodbeleg.
Het splitsen van de vracht in het magazijn, onder het genot van hetzij 538, hetzij Frans Bauer, Wesley of Andre Hazes als het aan Sander lag. Het gekibbel tussen broers en zussen in de vulploeg. Het geroddel over nieuwe en oude relaties tussen personeelsleden. De rondhangende vrienden van vulploegers, die uiteindelijk door bewaking de winkel uit werden geschopt. De potjes appelmoes die altijd om vijf minuten voor tien kapot leken te vallen in de blikgroentengang.
Het invullen van de uren in de goede hoop dat de urenregistratie deze maand wel bij iedereen zou kloppen (ijdele hoop). Het koudleggen van een paar flessen fris in de vriescel bij warm weer, voor de koffiepauze's buiten op de binnenplaats in het zonnetje. Het compenseren van het door het management opgelegde gebrek aan koffiepauze's met een dienblaadje met glaasjes water.
Het stressen als de vracht er om 20.30 op de een of andere manier nog niet inzat. Het afsluiten van weddenschappen met vullers die onder de norm zaten: ik vul deze halve container alleen, en jullie die halve met z'n 2en. Als ik win stuur ik de rest naar huis en spiegelen jullie de winkel. Als jullie winnen mogen jullie om 21.30 weg. De adrenaline van een dergelijke vulcompetitie. De verbazing als het de betreffende personen ineens wel lukte om heel snel te vullen. En mij te verslaan.
De rust nadat alle containers en karton om 21.00 eindelijk de winkel uit zijn. Het gefoeter van Tom omdat ie in z'n eentje het magazijn nooit op tijd aan kant krijgt. De pracht van een perfect gespiegelde supermarkt. Of de effectiviteit van een iets minder goed gespiegelde supermarkt want morgen moet het toch weer opnieuw.
Het optrommelen van alle hens aan dek om de fris sappen gang op het allerlaatste moment toch ook helemaal gespiegeld te krijgen. Het laten ophalen van alle kratjes door diegenen die denken de dans te ontspringen en al niks staan te doen.
De aanblik van veertien vermoeide mensjes als ik ze bedank voor hun harde werk en inzet waarna ze wegstrompelen. Het laatste magazijnbezoekje om te checken of Tom alweer gekalmeerd is. Of om Tom uit te checken. Wat u wilt. Het uitprinten van de eindbriefing en urenlijsten. Het uitdoen van de lampen, afrekenen van een last minute boodschap, en omkleden alvorens naar de fietsenstalling te rennen. Waar ik het merendeel van mijn ploegje nog aantref, geen zin om naar huis te gaan, samen chillend bij de Grote Appie.
Geloof me, als ze me volgende week een avondje nodig hebben? Ik doe het. Gratis en voor niks.
