m a r i s i n
The Ashton Brothers
Onder lichte druk van Pepijn Gunneweg (zie discussie onder 'VIP spotting') en Ingrid die de heren blijkbaar al drie keer eerder had gezien, besloot ik vorige week a la minute toch maar even langs te wippen bij een voorstelling van The Ashton Brothers. Dat had nog wat voeten in de aarde want ik had geen flauw idee waar ze ergens speelden, dus vol goede moed toog ik om 17.45 naar de Box Office waar ik weliswaar een half-priced ticket versierde, maar tevens vrolijk naar de andere kant van Princess Street werd gestuurd waar de show om 18.00 zou beginnen. Hijgend kwam ik 17.59 de George West Church binnen gerend, waar gelukkig nog voldoende plek was op de voorste rij. Ik had beter moeten weten.
Ik moet toegeven dat ik de flyer (en briljante website) inmiddels uitgebreid bestudeerd had, maar het me nog steeds niet daagde wat nu de bedoeling was. Dat is me nu duidelijk, maar ik begrijp nu ook dat een omschrijving zich lastig laat geven. Ze kicken af met een liedje ('Het valt allemaal wel meeee') en een douche voor het publiek op de eerste rij, wisselen muziek af met human robots met electrische boren, ADHD typetjes met maffe stemmetjes, acrobatiek, clownshumor, visual effects, Watskeburt, en een 'erectile dysfucntion act', welke uiteraard weer op geschokte reacties van de Britse Pers kon rekenen. Ja mensen, laat de kinderen vooral thuis. Zucht.
De show was goed. Snel, cyclisch, herkenbaar, humoristisch. Met grappen op alle niveaus, en een serieuze noot in een mooi uit de doeken gedaan lied door Ashton Brother Joost (klappen voor deze woordspeling mag). Niks mis mee, een uur prima entertainment voor eenieder.
In gedachten verzonken loop ik terug over Princess Street. Het is een rare dag, je hebt je afstudeerscriptie ingeleverd en beseft plotsklaps dat niks je meer bindt hier, of waar dan ook. Vogelvrij. Ik merk niet eens dat ik gedachtenloos nog geopende winkels in en uit loop en vind mezelf uiteindelijk terug in, of all places, The Disney Store. Opgeschrikt door een mannetje van vier dat enthousiast achter een op-afstand-bestuurbare-Buzz-Lightyear-auto aanholt. Een geluid dat me aanvankelijk doet vermoeden dat de Ashton Brothers me inclusief electrische boor gevolgd zijn en nog een Robot act weggeven.
En dat is toch mooi, dat dat geluid nooit meer hetzelfde zal klinken in de oren van diegenen die The Ashton Brothers zagen. Jongens, bedankt voor een ontzettend goede, gevarieerde, vrolijke en leuke show. En dat zeg ik niet alleen omdat jullie op m'n site langswipten. Jullie vervulden mijn Nederlandse hartje toch weer even van trots, zoals normaal alleen ons voetbal dat doet. ;-)
Ik moet toegeven dat ik de flyer (en briljante website) inmiddels uitgebreid bestudeerd had, maar het me nog steeds niet daagde wat nu de bedoeling was. Dat is me nu duidelijk, maar ik begrijp nu ook dat een omschrijving zich lastig laat geven. Ze kicken af met een liedje ('Het valt allemaal wel meeee') en een douche voor het publiek op de eerste rij, wisselen muziek af met human robots met electrische boren, ADHD typetjes met maffe stemmetjes, acrobatiek, clownshumor, visual effects, Watskeburt, en een 'erectile dysfucntion act', welke uiteraard weer op geschokte reacties van de Britse Pers kon rekenen. Ja mensen, laat de kinderen vooral thuis. Zucht.
De show was goed. Snel, cyclisch, herkenbaar, humoristisch. Met grappen op alle niveaus, en een serieuze noot in een mooi uit de doeken gedaan lied door Ashton Brother Joost (klappen voor deze woordspeling mag). Niks mis mee, een uur prima entertainment voor eenieder.
In gedachten verzonken loop ik terug over Princess Street. Het is een rare dag, je hebt je afstudeerscriptie ingeleverd en beseft plotsklaps dat niks je meer bindt hier, of waar dan ook. Vogelvrij. Ik merk niet eens dat ik gedachtenloos nog geopende winkels in en uit loop en vind mezelf uiteindelijk terug in, of all places, The Disney Store. Opgeschrikt door een mannetje van vier dat enthousiast achter een op-afstand-bestuurbare-Buzz-Lightyear-auto aanholt. Een geluid dat me aanvankelijk doet vermoeden dat de Ashton Brothers me inclusief electrische boor gevolgd zijn en nog een Robot act weggeven.
En dat is toch mooi, dat dat geluid nooit meer hetzelfde zal klinken in de oren van diegenen die The Ashton Brothers zagen. Jongens, bedankt voor een ontzettend goede, gevarieerde, vrolijke en leuke show. En dat zeg ik niet alleen omdat jullie op m'n site langswipten. Jullie vervulden mijn Nederlandse hartje toch weer even van trots, zoals normaal alleen ons voetbal dat doet. ;-)
