Met de storm die de laatste dagen over Edinburgh raasde, en vooral mijn zeeen van tijd, kon ik deze week eindelijk eens de gelegenheid aangrijpen voor een flinke inhaalslag op filmgebied. Met een flinke stapel DVDs van mijn huisgenoot in de huiskamer, was er geen excuus een groot aantal aan mij voorbij gegane klassiekers op te zetten. En na zo'n filmoverdose kan ik het niet laten te reflecteren op aanschouwde meesterwerken, zij het enkele jaren na dato van release.

De klassieker Donnie Darko, ja ik schaam me diep, was er een van. De veelbesprokenheid ten spijt, is de diepere betekenis van deze film aan mij verspild. Wederom een aantijging jegens verrot Amerika? What else is new. Goed, wie er over wil discussieren, wees welkom. Dat is wellicht de belangrijkste waarde van deze film, toen ik hem diezelfde avond opbracht op een feestje, hing daar meteen een urenlange filosofische discussie aan vast. En die zijn altijd de moeite waard.

Over naar wat luchtigere zaken dan. Jackie Brown van de Master of Film, Tarrentino. Mooi hoor, alhoewel het zo nu en dan te veel uitdraait op een cinematografisch stijlexperiment, is het een echte Tarrentino: Zoals altijd moeite om kort en bondig te zijn en een plot dat je tot het einde laat gissen naar de uitkomst. Wellicht zijn minste film, maar zeker geen onaangenaame vertoning.

Delicatessen, een Franse film van de maker van Amelie, op aanraden van een klasgenoot. Ja ik mag het wel, Franse films. Ze zijn een tikkie anders, een tikkie absurdistisch en je moet van Franse humor houden om ze te begrijpen. Niet dat gepolijste, maar Fransen zoals ze zijn. Goed, Audrey Tatou mag er wezen, maar verder worden Franse films bevolkt door robuuste karikaturen, en dat zijn veelal geen gladde 'schoonheden'. Delicatessen is geen uitzondering op deze regel. Het kan wel eens een trend gaan worden, echte mensen in films. Zolang Hollywood het maar niet meer in z'n hoofd haalt remakes te maken van Franse klassiekers. Gruwel.

Master and Commander dan. Ja, wat moet je daar nu over zeggen. Dat Paul Bettany erin meespeelde (en goed) was wellicht het meest positieve aan de film. Verder mooie scenery en epische taferelen maar het script is knap waardeloos en maakt van Oscar winnaar Russel Crowe ineens een behoorlijk schlemielig acteur. Wat de vraag rijst of hij dat altijd al niet was, maar die bewering durf ik eerlijk gezegd ook niet aan. Voorlopig verwijt ik slechts de script- en scenarionwriters, en hooguit Crowse's voorkeur voor makkelijke blockbusters.

Nee, wat me deze week het meest bekoord en ontroerd heeft zijn twee Spaanstalige producties, die gelukkig ook het grote publiek wisten te bereiken. Want juweeltjes zijn het. The Motorcycle Diaries over het leven van Che Guevara op 24-jarige leeftijd, is zelfs voor deze 24-jarige liberaal in hard en nieren inspirerend. En dat zeg ik niet alleen omdat Gael Garcia Bernal een vreselijk mooi jong is. Eerlijk, hij is een begenadigbaar acteur. Zelden zag ik een film zo oprecht, realistisch en denderend goed geacteerd. Schril contrast, na Russel Crowe.

Hetzelfde gold voor Y tu mama tambien, met eveneens Gael Garcia in de hoofdrol, alsmede Maribel Verdu en Diego Luna, die gedrieen een van de meest sexy films allertijden neerzetten. Misschien is het het Spaans. Misschien de mooie mensen. Die factoren niet meegteld blijf ik echter nog van mening dat deze mensen Latijns Amerika op de kaart zetten, op veel herkenbaardere wijze dan ik van tevoren aannam. Sommige dingen zijn universeel. Sommige gelukkig niet. To hell with both Holly- en Bollywood en hoera voor verfrissend goed filmvakmanschap uit Zuid Amerika.

Overigens doen de zinderende soundtracks van Y tu mama tambien, Mr. & Mrs. Smith en The motorcycle Diaries het zeker niet verkeerd onder het genot van een roseetje, voor eenieder die net als ik de zomer een beetje onopgemerkt voorbij zagen gaan dit jaar. Mmmmm.