Ik geloofde nooit in het Fanta gevoel. Je weet wel, dat idylische leventje dat je in TV commercials krijgt voorgeschoteld. Jonge mooie mensen op het strand, kampvuur, muziek en sinaasappelen die in het rondvliegen.

Als je het mij vraagt, trachten we onze realiteit te vaak aan dergelijke maatstaven te meten. We gaan met Koniginnedag in het Oranje naar Amsterdam, togen bij de eerste zonnestralen met koelbox en radio naar het strand, en hangen elk weekend in de kroeg als waren we de drie vrienden van Amstel.

Noem me cynisch. Ik zag immer slechts mensen die een reclamegevoel nastreven, maar het zelden of nooit vinden. Zonder bezieling in de ogen. Hooggespannen verwachtingen, die de werkelijkheid nooit benaderen. Life isn't that perfect.

Maar juist als je de hoop op perfectie laat varen, kom je het tegen. Gisteren mijn laatste feestje in Edinburgh, na deze week hier precies een jaar gewoond te hebben. Een huiskamer. Bier en Wijn. Negen mensen. Twee gitaren. Twee prachtmannen die ze bespelen, fiedelen en zingen. En het leven is goddamn fuckin' perfect.

Morgen kom ik naar huis. Alles is gepakt en ik zeg Schotland voorlopig vaarwel. Met pijn in het hart, want dit is een plek waar niemand ooit weg wil, maar waar de werkgelegenheid het knap lastig maakt te blijven.

Het was een schitterend jaar, en ik geef nu toe; het Fanta gevoel bestaat echt. Minus de rondvliegende sinaasappelen dan.

Mijn Indiase klasgenootje huilt als ze afscheid van me neemt. De wereld is zo groot niet, zeg ik haar. De wereld is zo groot of klein als je hem zelf maakt. Life has only just begun.

Lieve allemaal, tot heel gauw!!