m a r i s i n
Kamernood
Vijf-en-dertig. Vijf-en-dertig mensen reageerden op de kamer advertentie die ik zondagavond op het internet postte. We kunnen stellen dat ook in Edinburgh de kamernood hoog is. Of ze allemaal nog zo enthousiast zijn als ze de kamer hebben gezien waag ik te betwijfelen. Alhoewel ik het hier op dit moment prima naar mijn zin heb, is dit kamertje toch echt niet groter dan 7m2, alhowel het plafond hoog is, zo 3,5 meter, wat toch weer een ruimtelijk effect geeft.
Uitzicht? Qua daglicht moet ik het hebben van een vierkant raampje boven in het plafond. Dat waarschijnlijk ook ooit open heeft gekund maar in het katrol systeem lijkt op dit moment weinig beweging te krijgen. En nee, ik ben voor Schotse begrippen lang, maar ook weer geen 4 meter.
Dus zit er niks anders op dan 's ochtends de deur wagenwijd open te gooien, en alle ramen in de badkamer, keuken en kamers van huisgenoten te openen. En dat werkt prima. There is a solution to every problem.
Vijf-en-dertig mensen.
Met de enige andere aanwezige huisgenoot (twee zitten in respectievelijk de US en Ierland) werd besloten tot een kijkdag a.s. dinsdag tussen 14.00 en 20.00. Ja, die tijd heb je nodig met 35 man. Inmiddels heb ik alle wanhopig klinkende Italianen, Zweden, Chinezen, Amerikanen, Duitsers en Engelsen van deze kijkdag op de hoogte gebracht, en nu is het afwachten wat voor mafkezen we hier volgende week allemaal over de vloer krijgen.
Ik heb het altijd wel leuk gevonden, kijkavonden. Die zenuwachtige gezichtjes, de curieuze hobbies of gewoontes. Of vaak ook de absolute neutraliteit: zoveel mensen zonder bijzondere hobbies, muzieksmaak, sporten of gebruiken. 'Waar hou je van?' 'O, van alles eigenlijk wel'.
Nee, ik hou wel van mensen met een flinke rugtas interesses. Maar ja, de keuze is ditmaal niet aan mij, het gaat immers om mijn kamer en mijn huisgenoot zal het nooit zijn. Ik zal slechts op een afstandje toekijken en de amateur psycholoog uithangen. Terugdenkend aan die kijkdagen die ik hier vorig jaar in Edinburgh heb afgelopen. Quite successfully overigens. Van de 4 kreeg ik uiteindelijk 3 kamers daadwerkelijk aangeboden. Ja, het helpt denk ik als er mannen in een huis wonen en het gesprek al gauw op voetbal of formule 1 belandt (Tip, kamerzoekende dames).
We zullen het gaan zien, volgende week. Maar, vraagt de trouwe lezer zich inmiddels af, je zit daar toch pas net? Dat klopt, maar de 19e loopt mijn Schotse avontuur voorlopig op een einde en kom ik weer even terug naar Nederland. Waar de reis daarna heen gaat, dat hangt nog even van mijn toekomstig werkgever af. Yes, life is very much like a box of chocolates.
Uitzicht? Qua daglicht moet ik het hebben van een vierkant raampje boven in het plafond. Dat waarschijnlijk ook ooit open heeft gekund maar in het katrol systeem lijkt op dit moment weinig beweging te krijgen. En nee, ik ben voor Schotse begrippen lang, maar ook weer geen 4 meter.
Dus zit er niks anders op dan 's ochtends de deur wagenwijd open te gooien, en alle ramen in de badkamer, keuken en kamers van huisgenoten te openen. En dat werkt prima. There is a solution to every problem.
Vijf-en-dertig mensen.
Met de enige andere aanwezige huisgenoot (twee zitten in respectievelijk de US en Ierland) werd besloten tot een kijkdag a.s. dinsdag tussen 14.00 en 20.00. Ja, die tijd heb je nodig met 35 man. Inmiddels heb ik alle wanhopig klinkende Italianen, Zweden, Chinezen, Amerikanen, Duitsers en Engelsen van deze kijkdag op de hoogte gebracht, en nu is het afwachten wat voor mafkezen we hier volgende week allemaal over de vloer krijgen.
Ik heb het altijd wel leuk gevonden, kijkavonden. Die zenuwachtige gezichtjes, de curieuze hobbies of gewoontes. Of vaak ook de absolute neutraliteit: zoveel mensen zonder bijzondere hobbies, muzieksmaak, sporten of gebruiken. 'Waar hou je van?' 'O, van alles eigenlijk wel'.
Nee, ik hou wel van mensen met een flinke rugtas interesses. Maar ja, de keuze is ditmaal niet aan mij, het gaat immers om mijn kamer en mijn huisgenoot zal het nooit zijn. Ik zal slechts op een afstandje toekijken en de amateur psycholoog uithangen. Terugdenkend aan die kijkdagen die ik hier vorig jaar in Edinburgh heb afgelopen. Quite successfully overigens. Van de 4 kreeg ik uiteindelijk 3 kamers daadwerkelijk aangeboden. Ja, het helpt denk ik als er mannen in een huis wonen en het gesprek al gauw op voetbal of formule 1 belandt (Tip, kamerzoekende dames).
We zullen het gaan zien, volgende week. Maar, vraagt de trouwe lezer zich inmiddels af, je zit daar toch pas net? Dat klopt, maar de 19e loopt mijn Schotse avontuur voorlopig op een einde en kom ik weer even terug naar Nederland. Waar de reis daarna heen gaat, dat hangt nog even van mijn toekomstig werkgever af. Yes, life is very much like a box of chocolates.
