Het is oktober en de zon schijnt. Sterker nog, het is oktober, de zon schijnt, het is 23 graden, ik heb een baan, ben verliefd, heb een wereldweekend en zit op mijn fietsje met Willem II sjaal om de hals op weg naar het stadion voor het altijd spannende Feyenoord thuis. Nou ja, altijd spannend.. De afgelopen twee seizoenen gingen we respectievelijk 0-3 en 0-4 onderuit. In 2002 wisten we er nog een nul-nulletje uit te slepen maar met Feyenoord een-na-eerste en Willem II, inderdaad, een-na-laatste, leek dat op voorhand al een utopie.

En toch, heb ik Willem II wel eens vreemdere dingen zien uithalen. En bovendien is het geen schande te verliezen van een topclub, en stiekem keek ik er best wel naar uit Kuyt weer eens in actie te zien.

Maar helaas, het heerlijk herfstzonnetje bezorgde mij dan wel de zomer in m'n bol, maar de 22 man op het veld geen vuur in de benen. Willem II liep weer alsvanouds te prutsen en deden 13.000 man weer eens eensgezind doen zuchten. Maar ook Feyenoord liet zien waarom ze dit jaar geen kampioen gaan worden, en waarom ze net als Willem II, al lang en breed uit het UEFA cup toernooi liggen.

Kort samengevat; een waardeloze wedstrijd. Did I care? Not really, life was perfect as it was. Still is.