'Wilt u 25 euro verdienen?' Een trein conducteur die wel houdt van een patatje met, heeft zich tot vlak voor mijn neus gebogen en kijkt me breed grijnzend aan. Behendig en nagenoeg onopgemerkt schuifel ik mijn voeten van de stoel tegenover mij. 'Uh, ja..' stamel ik, eveneens grijnzend omdat die truc nog wel eens werkt op mannelijke opponenten. 'Dan doet u er verstandig aan even een krantje onder uw schoenen te leggen' gaat de conducteur al even olijk verder.

'Wacht' zegt hij, terwijl hij een verfomfaaide Spits van het bagagerek trekt, deze zorgvuldig openvouwt en op de stoel drappeert, 'zo ben ik dan ook wel weer'. Hij geeft een tik tegen zijn imaginaire conducteurspet. 'U ziet mevrouwtje, hoe ver onze service gaat. Ik breng u zelfs thuis als dat moet! Waar gaat u heen?' 'Tilburg' mompel ik terwijl de stampvolle spitstrein aan de Amsterdam ArenA (waar de Oranje supporters net zijn uitgestapt) voorbij dendert en mijn medepassagiers 's mans enthousiasme grinnikend gade slaan.

'Tilburg!' gaat de NS beambte onverschrokken verder. 'Da's nota bene om de hoek! Ik kon uit 's Hertogenbosch ziet u, dus als het echt moet dan zet ik u thuis af mevrouw; wat wij allemaal wel niet voor onze klanten doen. Maar alleen voor de dames hoor!' zich nu tot een mannelijke treinreiziger wendende. 'Alleen voor dames. U ziet, ik ben namelijk lesbisch...'

Mijn treingenoten gieren het inmiddels uit en ook ik heb het nu niet meer. De conducteur vervolgt ondertussen zijn ronde en tracht een bejaarde vrouw uit te leggen hoe het kan dat hij lesbisch is. Om mij heen worden betekenisvolle blikken uitgewisseld en nog nahikkend verdwijnt iedereen weer achter zijn boek of krantje.

Zie, die positiviteitstrainingen voor NS personeel werpen wel degelijk hun vruchten af, en met Nederland is helemaal niks mis. Er wordt immers nog steeds gewoon gelachen in de trein.