Toen ik nog bij de Albert Heijn werkte en het eerste seizoen van Idols net op z'n einde was gelopen, werd onze winkel opgeleukt door een levensgrote kartonnen Jim die met stralende glimlach een tafel vol Mars stond aan te prijzen. Dit tot groot ongenoegen van mijn overwegend mannelijke vulploeg, die er al gauw een sport van maakten met veel verve en fantasie uit de doeken te doen hoe ze Jim aan het eind van de promotieperiode door de kartonpers zouden gaan halen.

De meiden hielden wijselijk hun mond. Maar er zijn een hoop zuchtten geslaakt, elke maal dat we de hoek na de blikgroentengang omdraaiden en oog in oog stonden met onze surrogaat Jim. Ik durf te wedden dat kartonnen Jim's de verkoopcijfers van opblaasbare Pamela's zonder enige moeite zouden evenaren, zo niet overtreffen.

Gisteren zag ik Jimmetje weer eens op televisie. Hij danst tegenwoordig namelijk. Mooier en leuker maar bovenal: meerderjarig. Sinds twee maanden. Dus deze foto mag. Sterker nog; hij moet. Echt wel. Zucht.