Het schijnt dat Jos Verstappen aan het geluid van de grindbak alle racecircuits kan herkennen. Flauw, die eeuwige grindbak grappen. Beetje makkelijk scoren door mensen die vergeten zijn hoe Jos onze sportharten sneller deed kloppen met zijn Arrows megastarts in 2000.

Maar dat die grindbakhumor niet helemaal uit de lucht is komen vallen bleek vanmiddag even weer. Allard Kalf zag het bij de start van de A1 hoofdrace nog helemaal zitten toen Jos van een vierde plek mocht starten. We deden ineens helemaal mee met de wereldtop. Wij, in die knaloranje bolide, zouden iedereen wel eens even naar huis rijden. En fuck, wij onbenullen lieten ons weer eens meevoeren in ijdele euforie.

Zo gauw het licht, nogal abrupt, op groen gaat is het namelijk weer alsvanouds lachen gieren brullen. Jos komt niet van de plek en mag achteraan het veld aansluiten. Maar dat is voor Allard Kalf nooit een reden niet meer te geloven dat 'we' de race nog op onze sloffen kunnen winnen. En ja, gauw genoeg beginnen ook wij thuis op de bank er weer in te geloven als we Jos zien opklimmen naar een mooie zevende plek.

Tot een rollende herstart na een safetycar situatie. Stuiter de stuiter lanceert onze Flying Dutchman zijn bolide over het achterwiel van zijn voorganger (pluspunten voor Jos: een Duitser) en met een elegant boogje landt hij daar waar we hem al veel vaker zagen. Het opspattend gravel geeft een nostalgisch gevoel. 'I missed my breakpoint', verklaart hij na afloop.

'Het kan nog, het kan nog!', probeert Allard ons opnieuw moed in te spreken, 'als hij de wagen aan de praat houdt en de pits in kan rijden..' De aanblik van een totaal geruineerde crashmobiel is niet eens de hoofdreden dat we Kalf niet meer zo serieus nemen.

De ongekroonde Grindbak Koning is terug, en de Nederlander die zich daar vandaag aan ergerde moet zich realiseren dat ik me altijd nog duizendmaal liever door een brokkenpiloot met lef vertegenwoordigd zie, dan door een kleurloze figurant.

Better luck next time Jos.