Pgfeeew, zegt mijn laptop. Ogenschijnlijk emotieloos tuur ik naar het zwarte scherm. Dit kan twee dingen betekenen. Ik haal heel diep adem. Met duizend verwensingen, terwijl de afgelopen week verzamelde bestanden, foto's en muziek me door het hoofd schieten, druk ik de aan/uit knop uiterst beheerst in. Zoem, zegt de CD drive. Maar pas op het moment dat mijn BIOS scherm verschijnt durf ik enigszins opgelucht adem te halen. Enigszins. Voor dit scenario had ik twee maanden geleden immers zonder enige twijfel getekend.

Zo gauw ik de muis naar start wil slepen word ik echter weer keihard met mijn neus op de feiten gedrukt: geen reactie. En dus zijn we weer terug bij de situatie van vijf maanden geleden; drie defecte USB poorten.

Weet je wat, laten we er nog een keer een nieuw moederbord in zetten. Misschien kunnen jullie er ditmaal een paar reserve exemplaren en een instructieboekje bijdoen, dat scheelt mij een hoop tijd. Deze hield het welgeteld een week vol, de vorige respectievelijk vijf en drie maanden. Niet echt een geval van een stijgende lijn.