De reden van mijn bezoek aan Amsterdam gisteren was een goede (al behoeft het bezoeken van Amsterdam eigenlijk nooit een reden. Zeker gisteren niet). Tijdens mijn 24/7 zoektocht naar serieus werk stuit ik zo nu en dan ook op advertenties waarbij ik het simpelweg niet laten kan te reageren. Bijvoorbeeld een oproep voor figuranten in een nieuwe Nederlandse comedy. Na een kort mailtje en een fotootje afgelopen maandag, werd ik dinsdag gebelt door een castingbureau en stond ik woensdag op de set van Talpa's 'hit' comedy Samen.

Opgewekt stap ik gisterochtend Studio 22 in Amsterdam Noord binnen. 'Hallo' zegt de meneer in het halletje. 'Hallo! Is 't hier melden?' Vraag ik enthousiast. 'Nee' zegt de man, die zich omdraait en mij bekend voorkomt, 'dan moet je bij hem zijn', vriendelijk wijzend op de locatiemanager.

Ik mag plaats nemen bij de overige acht figuranten in het figurantenkamertje. Ik heb geen illusies, na mijn gefigureer in Edinburgh weet ik dat je je vooral koest moet houden, uren zal wachten, en er tegen moet kunnen als naamloos subject in het rond gestuurd te worden. Ik begroet mijn lotgenoten en duik terug in Joe Speedboot.

Lezen blijkt echter onmogelijk. Om mij heen ontspringen discussies waarvan nuchtere Brabanders niet geloven dat ze ooit echt gevoerd worden. Het zou mij niet verbazen als John in het figurantenkamertje ook camera's heeft hangen en dit najaar met een uiterst succesvolle show over Gooise wannabees komt. Ik kom er achter dat er twee groepen figuranten bestaan: zij die het nog nooit gedaan hebben, en zij die het het veel en veel en veel te vaak doen.

Drie uiterste fanatieke exemplaren steken elkaar luidruchtig naar de kroon met hun ervaringen op de sets van Onderweg naar Morgen, GTST en de diverse TV commercials en Nederlandse filmprojecten. 'Johnny de Mol is echt vreselijk aarrrrdig in het echt! Helemaaal niet arrrogant!' 'Ja en tijdens de opnames van het Schnitzelparadijs heb ik gewoon met Tygo Gerrrrnant gepraat, en hij is gewoon echt heel gewoon en aarrrdig!' 'Maarrr, doe jij verrrder nog iets met acteren?' 'Jaaa ik heb een zomerrrcursus gedaan en ik zit errrr nu over te denken om eens bij een theaterrrrgezelschap te gaan'. 'Op toneel moet je allemaal van die raaarrre oefeningen doen he?' 'ja, onwijs voor lullll!' 'Maarrr wil je dit altijd blijven doen dan?' 'Neeeee ik hoop natuurrrrlijk binnen een paarrr jaarrr ontdekt te worrrden en doorrr te brrreken'. 'Hey waar is die jongen die hierrr net ook zat?' 'o dat is een A-figurant, die heeft ook tekst' 'Oooooo echt waarrrrr??? Hoe worrrd je dat dan?'

Idols deelnemers met moeders die Manager, PR en Mental Coach zijn, zijn er helemaal niks bij. Gelukkig mogen we de set gauw op. Studio 22 is een gigantische bedrijfshal met een wirwar aan kleine huiskamertjes, keukentjes, cafeetjes en andere sets die je vaag bekend voorkomen. Wij dienen als clientele in Belmondo, de kroeg in Samen. Rik Hoogendoorn, Ellemijn Velthuis van Zanten, Dennis Overeem, Lidewij Benus de Vries, Jon Karthaus en John Jones (gastrol) blijken niet geheel verrassend hele toffe, lollige, vriendelijke mensen te zijn, die op professionele wijze scene na scene opleveren. Vijf avonden per week op TV, dat betekent voor elke scene niet meer dan een doorloop, twee repetities en twee, hooguit vier takes. En dan moet het maar goed zijn. Toch knap hoor.

Over zes weken op TV (en op het Net): Marjolijn in Samen. Aan de bar, aan een tafeltje met een bord met rijst, nogmaals aan de bar, nogmaals aan een tafeltje met een ciabatta broodje, nogmaals aan de bar en een keer voorbij lopend in beeld. Oh en mijn absoluut hoogtepunt: Als stamgast Rudy zich verslikt in een nootje, mag ik hem met wat kloppen op de rug van de verstikkingsdood redden. Gaat het weer een beetje, meneer Droge?

Ja, afreizen naar Amsterdam was de moeite meer dan waard. Meer dan.