'O, die homofilm?' Je ontkomt niet aan dat stempel, en dus gingen we gisteren naar 'die homofilm' in het Tuschinski. Het is nooit een straf een film te kijken in het Tuschinski (en zeker niet in zaal 1), maar om juist deze film te kijken was een nog veel groter genot. Als je een homofobie koestert en onverhoopt toch in een vertoning van deze film belandt, kun je je sowieso zonder enige moeite twee uur lang vergapen aan het schitterende Amerikaanse landschap waarin de film geset is. Mijn vaak gebezigde uitspraak 'daar wil ik een huisje later', viel gisteravond dan ook weer met enige regelmaat.

Maar los van de mooie mooie setting, zag ik zelden een raker liefdesverhaal dan dat van Brokeback Mountain. 'Overtuigend' worden Jake Gyllenhaal en Heath Ledger met recht in alle kritieken genoemd. Want ja, het blijven toch twee hetero's die zich voor hun rol van een totaal andere kant laten zien (toch toevallig overigens dat van beide acteurs tegelijkertijd ook een tamelijk geaardheid-bevestigende film verscheen (Casanova (Ledger) en Jarhead (Gyllenhaal)). Hell, ik vind het al moeilijk te acteren dat ik iets voor een mannelijk tegenspeler voel, laat staan voor iemand van hetzelfde geslacht.. Nee, dat is niet hetzelfde. Het is anders, onbeholpen en vervreemdend. Maar van dit alles schijnt niets door in het spel van Jake en Heath. Geloofwaardig, mannelijk en zeker niet soft zetten zij een chemistry neer die intenser is dan menig man-vrouw duo dat ik ooit op het witte doek zag. Verbluffend mooi en angstaanjagend herkenbaar is hun diepgewortelde liefde.

Wie die Oscar moet krijgen zondag lijkt mij dus meer dan duidelijk. Als dat beeldje Ang Lee door de neus wordt geboord is het met puriteins Amerika nog erger gesteld dan ik al dacht.