Deze commercial komt hier in de bioscoop vaak voorbij, en ik vind hem briljant.

Ik miste het toch wel een beetje. De snelle montage. De scherpe opmerkingen. Het keurige ABN. De interessante onderwerpen. Het lokale zangtalent. De diepte interviews. De aantrekkelijke presentator. De compatibiliteit tussen muziek en beeld. De duidelijke structuur en opbouw van het programma. De goed geacteerde komische sketches.

Maarrrr.. Dat hoeft nu niet meer! Want GeenStijl bericht vandaag dat Kermis TV tegenwoordig ook live via het Internet te bekijken is!! Jippiieeeeeee!

Wat deze foto zo bijzonder maakt? Nu, de echte kenners zullen toegeven dat het een bijzonder zeldzaam moment is dat deze drie coureurs een lach om de lippen hebben spelen. Jazeker, een extreme zeldzaamheid.


Mooier nog, is dat het podium er vorige week nog zo uit zag. En hoewel die samenstelling mijn persoonlijke voorkeur wegdraagt bedoelde ik slechts te illustreren dat het Formule 1 seizoen 2005 nog steeds damn spannend is!

En kijk eens wie ik verder nog tegenkwam in de Hungaroring fotogallerij..

At 7pm on Friday 29th July, a black rainbow will explode over Edinburgh's world-famous castle. The work of internationally-renowned artist Cai Guo-Qiang, Black Rainbow: Explosion Project for Edinburgh uses over two thousand custom-made black firework shells in an impressive one minute display of daytime pyrotechnics.

Helaas leek het vanuit de plek waar ik dit kunstwerk gisteren waarnam geen regenboog, maar een evenement waar alle Edinburghers en touristen voor uitlopen in Princess Street Gardens is altijd de moeite van het meemaken waard.

Weinig indrukwekkend filmje van het fenomeen. Gelukkig waren er op flickr wel mensen die het gebeuren vanuit de juiste hoek wisten vast te leggen:

Die drie leuke, steeds veranderende fotootjes aan de rechterkant van deze webpagina zullen u niet ontgaan zijn. Ze worden gehost door flickr, de nieuwste hype in Internetland. Flickr is een fotocommunity met googlistische inslag. Dat wil zeggen: zo laagdrempelig, anoniem, eenvoudig, goedkoop en (gebruiks)vriendelijk mogelijk.

Bij flickr wordt je gratis (met een uploadlimiet) of betaald (24 dollar per jaar) lid. Vervolgens maak je een profiel aan, en begin je met het uploaden van je digitale foto's.

Het mooie aan flickr is dat je, zoals hiernaast, je foto's op je website kunt laten zien via een foto stream. Maar het systeem biedt veel meer. Doordat je elke foto een 'tag' geeft, vind je zelf makkelijk je foto's terug in bepaalde categorieen, en vinden anderen jouw foto's op dat specifieke woord, bijvoorbeeld 'kermis' of 'edinburgh'.

Er is nog meer. In je persoonlijke profiel geen je aan wat je favoriete films, boeken en bands zijn. Deze woorden worden ook weer links waarmee je eenvoudig andere gebruikers vindt die van dezelfde dingen houden, een principe dat online friends communities als friendster en Hi5 overigens ook hanteren.

En dan biedt flickr ook nog een enorme hoeveelheid aan groups, communities van fotografen omtrent een bepaald onderwerp zoals Amsterdam, Edinburgh of Carnival, maar ook minder straight forward thema's zoals What's in you bag?, Smoke, I ate this, The weekly refridgerator en mensen die allen op 7 augustus 2005 plannen een foto van zichzelf te maken in Simultaneity.

U begrijpt het al, ondergetekende dwaalde de afgelopen weken al uren rond in de flickr community, verdwalende in alle mooie mogelijkheden die deze supersite biedt. Als je er een internethobby bijzoekt, is het daarom zeker aan te raden een profiel aan te maken (en mij toe te voegen als relaasie).

Als je de komende maand moet afstuderen is bovenstaand advies echter zwaar af te raden.

De Nederlander in het buitenland heeft een hoop zaken om trots op te zijn. Natuurlijk op onze voetballers, ons drugsbeleid, maar met name op ons bier. Grolsch en Heineken voorop, Dutch Beer staat voor kwaliteit en goede smaak.

De reclamebureaus referenen in veel commercials bovendien onomwonden aan het feit dat een product uit Nederland komt of eraan gerelateerd is. De Britten houden namelijk van Nederland, velen die ik hier sprak bezochten Amsterdam en zijn lovend over onze mooie hoofdstad. En over onze voetballers, drugsbeleid en bier.

Ik vind het allemaal wel mooi. Alle stereotypen. Alle veelgevraagde vragen. Ja goed, een beetje excentriek, maar toch iets om trots op te zijn. Dus als de meest recente Heineken of Grolsch commercial weer op TV is, dan kan ik een glimlach niet onderdrukken.

(Let op de Nederlandse bordjes in de Heineken fabriek, en het fake Nederlandse accent van de Grolsch man. Blijkbaar begint elke Britse Grolsch commercial met de woorden 'Schtop Schtop', en ik heb reeds een groot aantal mensen moeten teleurstellen dat ik als Nederlander het niet echt op die manier zeg.)

Overigens nog een grappige noot: ik vernam onlangs dat de Amstel reclames in Griekenland ook gebruik maken van het (inmiddels door Amstel gedumpte) 'de drie vrienden' concept. Het zijn weliswaar drie Griekse heren, maar ze schijnen eveneens met een huurwagen op een schoolreunie op te draven.

Een van de beste redenen, zo niet de beste, om naar Tilburg te komen is de Tilburgse Kermis. En man o man wat geniet ik daar elk jaar toch weer van.

Stampende muziek (weg met die geluidsrestricties burgemeester), de geur van oliebollen en rookmachines, te veel mensen, halfbakken weer, volle terrassen en overal lampies. Het was weer prachtig gisterenavond, dus maakte ik een compilatie van mijn geschoten filmpjes:

Tilburgse Kermis 2005 [38MB]

Overigens ben ik door Rick van Velthuysen uitgenodigd om vannacht te komen sidekicken (sidechicken, wat u wilt. Dat laat ik aan de kijkers thuis) bij zijn programma Midden In De Nacht Rick op Radio 538. Als alles doorgaat (en dat is nog even de vraag), ben ik daar dus vannacht tussen 0.00 en 3.00 incidenteel te beluisteren.

Right. Naast mij staan twee ingepakte koffertjes klaar. Over 8 uur is het vroeg op en wederom met de trein naar Glasgow, in het vliegtuig naar Niederrein. Van loggen zal het de komende drie dagen weinig komen, want we hebben een druk sociaal programma voor de boeg. U kunt mij zolang niet missen? Kijk dan hier even. Daar zal ik de komende dagen namelijk regelmatig te zien zijn. :-P

Mm, het minst aannemelijke maar meest gehoopte aspect aan mijn Grand Prix voorspelling is uitgekomen: Button scoort een podiumplaats in Hockenheim. Verder een mooie, redelijk spannende race, vooral tegen het einde. Met dank aan Villeneuve, Raikonen, Montoya, Fisichella, Button en Klien.

En deze move zou ik uiteraard de rest van de dag wel kunnen blijven bekijken.

Helaas ben ik van 5 tot 21 augustus niet in het land om er van te genieten, maar anders zou ik zeker gaan. Hij is er namelijk weer, nu nog beter en langer dan vorig jaar: De langste indoor kartbaan ter wereld in de Amsterdam Rai. Prijzig (25 euro voor een heat), maar zeker de moeite waard.

Montoya, prutser! In de laatse bocht van je kwalificatieronde van de baan spinnen op pole position tijd. But that's racing. En ik mag de coureurs die tot het gaatje gaan wel. Button weer fijn vooraan en twee Nederlanders voor de Jordans. Het belooft weer een mooie race te worden.
Mijn voorspelling? 1. Raikonen 2. Alonso 3. Button (If we're lucky).

Wat mis je nou het meest daar in Edinburgh, wordt mij wel eens gevraagd. Uiteraard mis ik de Dropjes, Knorr Wereldgerechten, McKroket, Stroopwafels, Ontbijtkoek en zo af en toe zelfs de veelzijdigheid van het Nederlandse televisienetwerk (30 zenders tegen 4).

Maar bovenal, mis ik toch mijn fiets. Niet dat de afstanden hier nu zo groot zijn, te voet is alles prima te doen. Maar, de fiets als onderdeel van het straatbeeld, fietsenstallingen, scholieren op de fiets, woonerfjes met driewielers, vlaggetjes op de fiets, omafietsen in alle kleuren van de regenboog gespoten, fietsen voor cafedeuren, dronken achterop de fiets naar huis, ja, ik mis zelfs het feit dat ik gemiddeld elke maand een lekke band had.

Toegegeven, fietsen zou hier niet hetzelfde zijn. Edinburgh is heuvelachtig, en in de UK heb ik tot nu toe nog geen 'Nederlandse' fiets gezien, enkel mountainbikes. Maar, als ik maandag weer thuis ben kan ik gelukkig weer even heerlijk een paar daagjes rondscheuren. Wel eerst even m'n achterband plakken.

Mooi hè. Racoon. Die wou ik jullie niet onthouden.

En dat is het fijne van een weblogje. Een gezellige huiskamer, of, zoals u wilt, tuin, waar bekenden en minder bekenden even binnenlopen om te genieten van je aanwezigheid onder het genot van een hapje, drankje en muziekje. En als ze je zat zijn kunnen ze zonder excuses de tent weer uitlopen. No hard feelings.

Ja, loggen is mooi. Log-surfen overigens ook. Heel efficient ook, in een uur tijd kun je bij een heleboel mensen op bezoek. En je komt er achter dat het weblogwereldje kleiner is dan je denkt; wie log-surft gaat in cirkeltjes rond. Ons-kent-ons noemt men dat. Maar dat is niet erg hoor, het is namelijk heel gezellig in de weblogland. Dus logt u gezellig even mee?

Man o man wat een gedoe. Zo'n website bol van technisch vernuft. Maar, het staat, weliswaar nog in de stijgers, online. Het vertrouwde bloglogje en muziek, maar nu ook met stylesheets, gebruiksvriendelijkere interface, ons-kent-ons-links, rss feed en flickr foto's. Guttegut wat zijn we weer bij de tijd. ;-)

Het blijft de komende tijd nog even sleutelen, maar de basis is gelegd. Laat maar even weten wat je d'r van vind.

Volgende week kom ik voor drie korte daagjes even overwippen naar Nederland. En dat dat toevallig net in dezelfde week is als de Tilburgse Kermis is natuurlijk puur toeval.

Het is inmiddels echt een behoorlijk lange tijd geleden dat ik in Tilburg was, en als ik er ben heb ik meestal zoveel dingen te doen dat ik er uiteindelijk nog weinig van zie. Maar, ik heb er zin in, even terug naar m'n roots.

Het lijkt me namelijk hoog tijd dat ik weer eens langs de Grote Appie ga, om eens te zien hoeveel goed getrainde apprentices er nog over zijn in mijn voormalige vulploegje. Ik kwam er namelijk net achter dat het volgende week precies 1 jaar geleden is dat ik voor de allerlaatste keer een vulploeg leide, en ik zal je eerlijk toegeven; ik mis het best wel een beetje.

Het binnenlopen van het bestelkantoor om 17.00, waar mijn voorganger me bijbrieft over de puinhopen die men in de winkel en het magazijn heeft achtergelaten. Het uitzwaaien van de vermoeide full timers die huiswaarts keren. Het binnenlopen van het magazijn waar mijn immer overwerkte maar altijd even lekkere magazijnman Tom op de vracht staat te wachten. Het lezen van de vracht- en personeellijst, en het inplannen van een megastrakke clusterplanning in mijn zelfgemaakte superplanning excelbestandje.

Het binnenlopen van de kantine waar steevast dezelfde vroege vogels al op me zitten te wachten. Het fijne gelul over de Formule 1 race of Willem II wedstrijd van afgelopen weekend. Het wachten op steevast dezelfde laatkomers. Het doen van het riedeltje: 1700 colli, kwart voor tien naar huis, martijn, sander en maikel op bier/sappen, casper, jeroen, roos en mark op sauzen/zuren/snoep/chips, petra, anita en eloy op wasmiddel/dier/cosmetica en nicole, leyla, martijn en jeroen op, hoe verrassend, koffie/koek/wijn en broodbeleg.

Het splitsen van de vracht in het magazijn, onder het genot van hetzij 538, hetzij Frans Bauer, Wesley of Andre Hazes als het aan Sander lag. Het gekibbel tussen broers en zussen in de vulploeg. Het geroddel over nieuwe en oude relaties tussen personeelsleden. De rondhangende vrienden van vulploegers, die uiteindelijk door bewaking de winkel uit werden geschopt. De potjes appelmoes die altijd om vijf minuten voor tien kapot leken te vallen in de blikgroentengang.

Het invullen van de uren in de goede hoop dat de urenregistratie deze maand wel bij iedereen zou kloppen (ijdele hoop). Het koudleggen van een paar flessen fris in de vriescel bij warm weer, voor de koffiepauze's buiten op de binnenplaats in het zonnetje. Het compenseren van het door het management opgelegde gebrek aan koffiepauze's met een dienblaadje met glaasjes water.

Het stressen als de vracht er om 20.30 op de een of andere manier nog niet inzat. Het afsluiten van weddenschappen met vullers die onder de norm zaten: ik vul deze halve container alleen, en jullie die halve met z'n 2en. Als ik win stuur ik de rest naar huis en spiegelen jullie de winkel. Als jullie winnen mogen jullie om 21.30 weg. De adrenaline van een dergelijke vulcompetitie. De verbazing als het de betreffende personen ineens wel lukte om heel snel te vullen. En mij te verslaan.

De rust nadat alle containers en karton om 21.00 eindelijk de winkel uit zijn. Het gefoeter van Tom omdat ie in z'n eentje het magazijn nooit op tijd aan kant krijgt. De pracht van een perfect gespiegelde supermarkt. Of de effectiviteit van een iets minder goed gespiegelde supermarkt want morgen moet het toch weer opnieuw.

Het optrommelen van alle hens aan dek om de fris sappen gang op het allerlaatste moment toch ook helemaal gespiegeld te krijgen. Het laten ophalen van alle kratjes door diegenen die denken de dans te ontspringen en al niks staan te doen.

De aanblik van veertien vermoeide mensjes als ik ze bedank voor hun harde werk en inzet waarna ze wegstrompelen. Het laatste magazijnbezoekje om te checken of Tom alweer gekalmeerd is. Of om Tom uit te checken. Wat u wilt. Het uitprinten van de eindbriefing en urenlijsten. Het uitdoen van de lampen, afrekenen van een last minute boodschap, en omkleden alvorens naar de fietsenstalling te rennen. Waar ik het merendeel van mijn ploegje nog aantref, geen zin om naar huis te gaan, samen chillend bij de Grote Appie.


Geloof me, als ze me volgende week een avondje nodig hebben? Ik doe het. Gratis en voor niks.

Jawel, dit hoorde ik gisterenmiddag op Radio 538, en dat betekent, dat we komende zondag maar liefst TWEE Nederlandse Formule 1 coureurs hebben rondrijden, in 1 team! Toch wel iets om trots op te zijn!!

JK Rowling woonde jarenlang in Edinburgh, schreef in een pub alhier, die tegenwoordig overigens dienst doet als een Chinees restaurant, haar allereerste Harry Potter boek, en vannacht lanceerde ze op 'ons' kasteel het zesde deel van de reeks. Helaas was het evenement, waarvoor kinderen van over de hele wereld waren uitgenodigd via speciale wedstrijden, alleen toegankelijk voor dit selecte groepje genodigden. Zelfs de esplanade voor het kasteel, die voor de Tattoo eind augustus al is voorzien van enorme tribunes, was niet toegankelijk voor de tientallen fans die toestroomden. Dan maar van een afstandje toekijken. En luisteren. Want om één minuut over twaalf las JK Rowling zelf een passage voor uit Chapter 6 van het nieuwste boek, Harry Potter and the Half-Blood Prince.

Soundclip

En na deze lezing, die in verband met opstekende wind en een steeds onrustig wordende menigte om mij heen in bovenstaand fragment is ingekort, was het racen naar Blackwells, één van de boekwinkels die voor de gelegenheid om middernacht zijn deuren opende. Natuurlijk is in de rij staan geen probleem, evenmin als het betalen van 2 pond meer dan de Tesco prijs. Wie haalt nu immers zijn Harry Potter boek een dag later, bij een supermarkt? Bovendien, Blackwells deed er een leuk tasje bij, hetgeen tot gevolg had dat mensen op straat met gelijksoortige tasjes elkaar vriendelijk toeknikten, niet begrijpende dreuzels in verbijstering achterlatend. Het hoort allemaal bij de Harry Potter experience. And if you will now excuse me, I'm off reading. De Foto's, Filmpje

Zie: Barnes & Nobles

Zoals beloofd, de overige foto's van Firbush. Including marjolijn op een surfplank en in een wetsuit. :-S

Het is oppassen daar in Tilburg.

Een stoplicht springt op rood
Een stoplicht springt op groen

In Edinburgh is altijd wat te doen

Tijdens een enerverend verblijf in de Meadows vanmiddag heb ik heerlijk van het warme weer genoten, kwamen er soldaten uit de lucht vallen, ben ik lekker bijgebruind, hoorde enkele Nederlandse toeristen passeren, werd entertaind door voetballende en frisbeeende heren, zag ik Arthurs Seat in de brand staan en schoot op weg naar huis nog wat zomerse plaatjes.

Het is bijzonder fijn dat m'n site weer online is, maar het weer is gewoon té mooi om binnen achter de PC te zitten. Vanavond weer een BBQtje (no. 3 van deze week) dus ook nu geen tijd voor lange verhalen. Zeg nu zelf, hoe groot is de kans dat het in Schotland stralend zonnig en 29 graden is??

En dan de klapper. Nietsvermoedend zat ik gisterenavond een beetje mijn website te repareren toen ik een telefoontje kreeg van een klasgenoot. Vanuit Murrayfield stadion. Hij had via een smscode van een vriend die niet kon twee kaartjes weten te bemachtigen en vroeg zich af of ik misschien in de gelegenheid was a la minute in een taxi te springen naar het stadion. YEAH!

Dus, camera, geld en telefoon in de tas en in de cab. "Whereto?" "Murrayfield Stadium" "You're late!"

Maar, niet te laat. Om 20.00 had ik welliswaar The Proclaimers en Natasha Beddinfield gemist, maar was wel op tijd voor:

Bono, Annie Lennox, Snow Patrol, Travis, The Sugababes, Ronan Keating, Beverly Knight, The Corrs, Texas, Youssou N’Dour & Nene Cherry, Bob Geldof, George Clooney, Susan Sarandon, Claudia Schiffer en de spetterende finale: James Brown!!

Uiteindelijk duurde de show tot middernacht, en we hadden niet de illusie een taxi of een bus te vinden als je met 50.000 man op dat tijdstip een stadion verlaat, dus zijn we het hele eind terug gelopen naar het centrum. Maar dat maakte geen donder uit, want er is natuurlijk genoeg om over na te praten.

Wat een superconcert! Goeie speeches en geweldige muziek. Texas (you make me feel) was SUPERR, evenals Travis (50.000 man springend op 'Why does it always rain on me'), evenals het duet van de Corrs met Bono, evenals bejaojden Annie Lennox en later James Brown die he-le-maal los gingen, evenals de schotse folksong van Bob Geldof.

Maar bovenal, die geweldige allesovertreffende Schotse sfeer waarvan zelfs alle celebrities onder de indruk waren. Zo zeer zelfs dat Bono aan het eind van de avond een verzoeknummertje had. Waarop 50.000 man wederom, uit volle borst, Flower of Scotland inzetten.

WAANZINNIG!!

Het zipfiletje met alle foto's en vooral veel (mini!)filmpjes

Afgelopen maandag kwam ik tot de conclusie dat ik wel wat nieuwe zomerkleding kon gebruiken. Dus, ik naar de H&M op Princess Street. En dat pak in dan als volgt aan: in een uur scan ik de hele winkel en vertrek met een flinke berg mogelijk nieuwe garderobe items richting paskamer. 'only 5 pieces at a time' krijg ik dan steevast, maar, dat is geen enkel probleem.

Vol goede moed haal ik het eerste shirtje van het hangertje als plots door de paskamers wordt geschreeuwd: 'Everyone put your clothes back on, we have to evacuate the building'. Nee he, denk ik nog.

Via een smoezelig achteruitgangetje worden ik en de drie andere klanten (man, het was zooo heerlijk rustig) de H&M uitgeloosd. Om me buiten te verbazen over de gigantische mensen massa die ik daar aantref. Enigszins geërgerd baan ik me een weg door de dertien-rijen-dikke-menigte die met camera's in de aanslag een handjevol relschoppers op de foto zetten. En wat denk je wat, gebeurt er eindelijk iets, heb ik voor het eerst sinds eeuwen mijn camera thuis laten liggen.

Overigens vielen de rellen mijns inziens best mee hoor, zoals gezegd, er waren meer omstanders foto's aan het maken dan dat er mensen aan het rellen waren. Daarnaast was er bijzonder veel ME en politie op de been, en zag de situatie er daardoor erg bedreigend uit. Maar na jarenlang in een voetbalstadion te hebben gewerkt, intimideert mij dat beeld al lang niet meer. ;-)

Opvallend was dat veel lokale jeugd probeerde de scene te bereiken, en dat er slechts een handjevol 'radicale anarchisten' (in het zwart gekleed met sjaals voor het gezicht) aanwezig was. De vrolijke hippies, nog steeds in clown outfit, vertrokken dan ook al snel naar de meadows, en de Universiteitspleinen, waar zij de rest van de middag neerstreken om volgens oud woodstock principe te dansen en muziek te maken.

Bijkomende nadeel was dat alle winkels en universiteitsgebouwen in de binnenstad besloten de rest van de dag de deuren te sluiten. Om 17.00 was de Games Workshop de enige nog geopende winkel op de Royal Mile. Typisch. ;-)

De meeste winkels hebben overigens voorzorgsmaatregelen getroffen, door hun pand te laten ommuren met beschermende houten noodwanden. Anderen nemen het risisco met een goedkopere oplossing: zij proberen de actievoerders te vriend te houden met Make Poverty History posters achter de ramen.

Ach, uiteindelijk zal het allemaal wel meevallen. Zolang er mensen met een Make Poverty History t shirt een kopje koffie gaan drinken bij de Starbucks (jawel, het gebeurde echt), valt het allemaal wel mee. Maar, ik zal inmiddels blij zijn als de stad weer vrijgegeven wordt, het is allemaal wel knap lastig. Knetter wordt je ook van de helikopters die al vier dagen continu boven de stad hangen. chopchopchopchopchop.

Overigens ben ik 's middags nog even terug gegaan voor wat foto's, toen waren de rellen echter al aardig ingedamt.

Ok. Om te beginnen was er op zondag de grote Make Poverty History March in Edinburgh. Deelnemers waren opgeroepen in het wit gekleed naar de Meadows (het grote stadspark) te komen, vanwaar een route gelopen zou worden door de stad. Vanuit de lucht was er dan een grote witte ring in het centrum zichtbaar.

Dus, wij naar de Meadows. In het wit uiteraard. Er was al bekend gemaakt dat het een vredesdemonstratie betrof, dus het was volgens de organisatoren prima in orde kinderen mee te nemen. En inderdaad, in de meadows troffen we naast een hoop als clowns uitgedoste anarchisten en long lost hippies ook een hoop gezellige jonge IKEA gezinnen aan. Een en al jolijt dus, het deed me een beetje denken aan Festval Mundial.

Helaas was de rij wachtenden voor de mars zo ontzettend lang, dat er geen beweging in kwam. Uiteindelijk besloten we toen maar om Arthur's Seat te gaan beklimmen, bij wijze van individuele protestmars naar de top van een toch vrij hoge berg. Vanuit de top hadden we overigens een mooi uitzicht op de wit gekleurde Meadows.

Op de (makkelijkere) weg naar beneden (er gaan twee paden naar de top, een steile en een 'wandelroute') kwamen we een vriendelijk oude Scotmannetje tegen die ons de weg vertelde naar de oudste Pub van Edinburgh: The Sheeps Heap. Na enig zoeken dronken we in de desbetreffende pub een lekkere pint alvorens tevreden, edoch bijzonder ziek van de hooikoorts (nooooooit geen last van gehad, maar schotse pollen zijn blijkbaar errrg agressief), terug te keren naar Edinburgh city centre.

De Foto's
Sfeerimpressie Meadows 1
sfeerimpressie Meadows 2
Op de top Arthurs Seat
Naar beneden

Van uitzinnige vreugde naar dit. Gisteren was Londen, en daarmee iedereen hier in de UK, nog in extase na het binnenhalen van de Olympische Spelen 2012, en dan gebeurt er weer zoiets. Houdt het dan nooit op.

Ok, de grote-mega-update laat nog even op zich wachten: om 19.30 belde een klasgenoot met een extra kaart voor Live8 Edinburgh. Net terug, nu nog nazinderend van dit GEWELDIGE MEGACONCERT, ga ik dus eerst even slapie doen voor ik jullie op de hoogte breng van de eventvolle afgelopen dagen in bruisend Edinburgh.

JEEEEEEEEEUUUUUUUUUUUJ!
We zijn terug! Is het voor de kijkers thuis eindelijk interessant een liveverslag van de G8 gebeurtenissen in Edinburgh te lezen, ligt m'n website plat. Duizendmaal excuses. Na een week in onzekerheid te hebben gezeten meldde mijn webhoster vanmorgen dat er een DDOS attack op de server heeft plaats gevonden, waardoor deze onbruikbaar is geworden. Vervolgens hebben ze alle bestanden naar een nieuwe server verhuisd, en met nieuwe logingegevens kon ik zojuist eindelijk weer bij mijn bestandjes. :-)

Blogger heeft nog inlogproblemen, dus ik maak voor de logfeed nog gebruik van een backupje op de schoolserver. Er kunnen zich dus nog vreemde dingen voor doen, maar belangrijkste is dat ik zo ongeveer weer in de lucht hang.

Nu, tijd voor een GRONDIGE update. :-)