Een net afgestudeerde heeft toch een hoop meer aan d'r hoofdje dan je denken zou. Nu precies een week terug in Nederland moest er natuurlijk geshopt, gestapt en niet te vergeten gesolliciteerd worden. Maar ondanks het feit dat ik het op dit moment prima naar m'n zin heb in Tilburg, kan ik niet verhelpen dat ik dit weekend alweer naar Brussel, en volgende week woensdag en donderdag naar Londen uitwijk.

Goed, Brussel is just for fun, maar in Londen heb ik waarachtig een sollicitatiegesprek! Los daarvan, is het natuurlijk geweldig even heen en weer naar Londen te vliegen, zeker gezien het feit dat er nog een klasgenootje van me zit en ik business en pleasure dus weer mooi kan combineren.

Mmmmmm.. Frank Sinatra op de speakers en ik mijmer even verder over de cosmopolitaanse week die mij wacht..

Tijd voor een frisse wind door dit log. Het was hoog tijd voor een nieuwe radioblog playlist (fijn te horen dat mijn site tegenwoordig 'op staat' tijdens het werk), en eindelijk eens een fatsoenlijke linkpagina. Welnu, die is er vanaf heden en wel hier. Geweldig he.

Het was enige tijd geleden, dat ik voor het laatst op een Kofferborrel ben geweest. Een jaar om precies te zijn. :D Maar daarom was het des te leuker gisteren de Stoffel binnen te vallen en iedereen weer te zien. Alleen die Nederlandse glaasjes bier.. Daar kan ik echt nog niet aan wennen..

Fernando Alonso werd 29 juli 24 jaar oud. Daarmee is hij precies een maand ouder dan ik. En daarmee is hij ook de jongste Formule 1 Wereldkampioen ooit.

Wat was het een schitterende racedag. Eerst de A1, wat werkelijk genieten eerst klas was. Geef toe, wat hebben we Jos gemist. En wat zijn we blij dat hij weer terug is. Man wat kan die vent starts maken.

Het hele A1 idee lijkt tot op heden briljant. Vijf-en-twintig landenteams met exact dezelfde auto. Nelson Piquet Jr. lijkt met zijn winst en tijdsmarge van vandaag de rest van het veld wel tamelijk te outclassen. Het zal dan ook niet zo lang duren dat we hem in de F1 terug gaan zien.
Verder heeft A1 veel weg van een kartrace, daar de auto's bewegelijker en kleiner dan F1 bolides zijn. Maar de mooiste uitvinding vind ik toch wel De Powerknop. U heeft Too Fast Too Furious gezien? Het lachgas injectie idee dus. Die wil ik later ook wel in m'n auto. A1 wagens hebben er ook 1, zo'n knop voor acute extra power. Maar, die knop werkt slechts 10 keer. En de regie houdt precies bij, hoeveel elke coureur er reeds verbruikt heeft. Briljant.

Jos had ze nodig, achteraan startende. Dus het was niet gek dat hij uiteindelijk 7e lag en als eerste coureur al z'n knopjes opverbruikt had. Het zij hem vergeven. De Japanner achter hem had er weliswaar nog 1 over, maar kon die niet inzetten voor een briljante inhaalmove. Die werden vandaag slechts door de flying Dutchman gemaakt.

De sfeer was gezet en de huiskamer goed opgewarmd. 'A1 is veel spannender dan F1', riep mijn broertje nog. Totdat we die wagens om 19.00 zagen starten. 'Ja, dat gaat toch een stukkie harder he' merkte mijn vader terecht op.

Na een spannende start zakte het spanningsniveau uiteindelijk weer wat in, en misschien, ja heel misschien, was er iets te veel racerij vandaag. Maar uiteindelijk was er de climax waar het allemaal om draaide. Fernando Alonso werd wereldkampioen Formule 1, en daarmee komt mijn voorspelling dat het dit seizoen met het Schumacher era gedaan zou zijn, uit.

Good Job Fernando.

Mijn papa is sinds enige jaren 4x4 enthousiast. Met zijn Landrover Defender worden zo nu en dan tripjes naar bosrijke heuvelachtige modderpoelen in binnen- en buitenland ondernomen waar het dan de bedoeling is jezelf klem te rijden, en je met lier, ladders, grondankers en ander zwaar materieel weer uit die situatie te redden. Ik zag daar de lol nooit zo van in, maar liet me vandaag door broer en vader overhalen een groots 4x4 evenement te bezoeken, dat dan ook in de achtertuin plaats vond: aan het Blauwe Meer nabij Tilburg.

Nadat alle Jeep en Toyota rijders op de oefenparcours waren afgedaan als prutsers en amateurs, was het na een wandeling naar de andere kant van het meer tijd voor het stoerdere werk tijdens het NK 4x4. En ik moet zeggen dat het wel lollig is zo'n auto op zo'n kant te zien staan, af te zien slaan, gevloek, geschreeuw, en uiteindelijk komt ze toch die onmogelijke constructie over. Veel mooie plaatjes kunnen maken.

Leuk! Maar ik ben niet om, een baan behoudt mijn voorkeur. Maar probeer twee SUV fans in de familie maar eens mee naar een kartbaan te krijgen.. :-(

Jawel, vanavond is het zover. De basisschool reunie. Eenmaal thuis meteen de klassenfoto's (groep 3 & groep 8) uit een doos tevoorschijn getoverd. Twaalf jaar geleden. Ik ben benieuwd.

Zoekend naar een geschikte foto voor de post over Jenson Button, kwam ik een aanzienlijk aantal schitterende fotos van de rest van het F1 peleton tegen. Wat een mooie mannen zeg. I say goddamn', goddamn'.

Van nature voldoen Mark Webber (jum) en Giancarlo Fischella al aan het mannelijk schoonheidsideaal, maar ook Fernando Alonso, Jenson Button en zelfs babyface Kimi Raikkonen worden zo nu en dan op schitterende wijze geportreteerd. Mooi hoor. Kwijl.

Terug in Nederland lieve lezers. De kans dat u mij op straat ergens tegenkomt is aanzienlijk toegenomen. De eerste twee dagen overigens nog weinig noemenswaardigs uitgespookt, ik vergaap me op dit moment vooral aan het gigantische TV aanbod dat ons landje rijk is. Dertig zenders. Rondzappen duurt weer iets langer dan ik gewend was, met vier kanelen.

Mooi is wel, dat ik nu gelukkig de A1 kan gaan volgen, want reken maar dat ik dit weekend voor de buis zit in de hoop dat Jos de grindb.. ik bedoel het podium op rijdt. Jawel, er is ook nog Formule 1, en ook dit weekend nog wel. Fijn he.

Overigens was het leuk Jos vanavond weer eens te zien op TV. Nee, Robert en Christijan zullen mijn hart nooit stelen. Doe mij die knorrige Limburger maar.

Jeuj, Jens blijft bij BAR! En ons Josje zit vanavond bij Jensen. Toch benieuwd hoe het met 'm gaat!

Ik geloofde nooit in het Fanta gevoel. Je weet wel, dat idylische leventje dat je in TV commercials krijgt voorgeschoteld. Jonge mooie mensen op het strand, kampvuur, muziek en sinaasappelen die in het rondvliegen.

Als je het mij vraagt, trachten we onze realiteit te vaak aan dergelijke maatstaven te meten. We gaan met Koniginnedag in het Oranje naar Amsterdam, togen bij de eerste zonnestralen met koelbox en radio naar het strand, en hangen elk weekend in de kroeg als waren we de drie vrienden van Amstel.

Noem me cynisch. Ik zag immer slechts mensen die een reclamegevoel nastreven, maar het zelden of nooit vinden. Zonder bezieling in de ogen. Hooggespannen verwachtingen, die de werkelijkheid nooit benaderen. Life isn't that perfect.

Maar juist als je de hoop op perfectie laat varen, kom je het tegen. Gisteren mijn laatste feestje in Edinburgh, na deze week hier precies een jaar gewoond te hebben. Een huiskamer. Bier en Wijn. Negen mensen. Twee gitaren. Twee prachtmannen die ze bespelen, fiedelen en zingen. En het leven is goddamn fuckin' perfect.

Morgen kom ik naar huis. Alles is gepakt en ik zeg Schotland voorlopig vaarwel. Met pijn in het hart, want dit is een plek waar niemand ooit weg wil, maar waar de werkgelegenheid het knap lastig maakt te blijven.

Het was een schitterend jaar, en ik geef nu toe; het Fanta gevoel bestaat echt. Minus de rondvliegende sinaasappelen dan.

Mijn Indiase klasgenootje huilt als ze afscheid van me neemt. De wereld is zo groot niet, zeg ik haar. De wereld is zo groot of klein als je hem zelf maakt. Life has only just begun.

Lieve allemaal, tot heel gauw!!

Met de storm die de laatste dagen over Edinburgh raasde, en vooral mijn zeeen van tijd, kon ik deze week eindelijk eens de gelegenheid aangrijpen voor een flinke inhaalslag op filmgebied. Met een flinke stapel DVDs van mijn huisgenoot in de huiskamer, was er geen excuus een groot aantal aan mij voorbij gegane klassiekers op te zetten. En na zo'n filmoverdose kan ik het niet laten te reflecteren op aanschouwde meesterwerken, zij het enkele jaren na dato van release.

De klassieker Donnie Darko, ja ik schaam me diep, was er een van. De veelbesprokenheid ten spijt, is de diepere betekenis van deze film aan mij verspild. Wederom een aantijging jegens verrot Amerika? What else is new. Goed, wie er over wil discussieren, wees welkom. Dat is wellicht de belangrijkste waarde van deze film, toen ik hem diezelfde avond opbracht op een feestje, hing daar meteen een urenlange filosofische discussie aan vast. En die zijn altijd de moeite waard.

Over naar wat luchtigere zaken dan. Jackie Brown van de Master of Film, Tarrentino. Mooi hoor, alhoewel het zo nu en dan te veel uitdraait op een cinematografisch stijlexperiment, is het een echte Tarrentino: Zoals altijd moeite om kort en bondig te zijn en een plot dat je tot het einde laat gissen naar de uitkomst. Wellicht zijn minste film, maar zeker geen onaangenaame vertoning.

Delicatessen, een Franse film van de maker van Amelie, op aanraden van een klasgenoot. Ja ik mag het wel, Franse films. Ze zijn een tikkie anders, een tikkie absurdistisch en je moet van Franse humor houden om ze te begrijpen. Niet dat gepolijste, maar Fransen zoals ze zijn. Goed, Audrey Tatou mag er wezen, maar verder worden Franse films bevolkt door robuuste karikaturen, en dat zijn veelal geen gladde 'schoonheden'. Delicatessen is geen uitzondering op deze regel. Het kan wel eens een trend gaan worden, echte mensen in films. Zolang Hollywood het maar niet meer in z'n hoofd haalt remakes te maken van Franse klassiekers. Gruwel.

Master and Commander dan. Ja, wat moet je daar nu over zeggen. Dat Paul Bettany erin meespeelde (en goed) was wellicht het meest positieve aan de film. Verder mooie scenery en epische taferelen maar het script is knap waardeloos en maakt van Oscar winnaar Russel Crowe ineens een behoorlijk schlemielig acteur. Wat de vraag rijst of hij dat altijd al niet was, maar die bewering durf ik eerlijk gezegd ook niet aan. Voorlopig verwijt ik slechts de script- en scenarionwriters, en hooguit Crowse's voorkeur voor makkelijke blockbusters.

Nee, wat me deze week het meest bekoord en ontroerd heeft zijn twee Spaanstalige producties, die gelukkig ook het grote publiek wisten te bereiken. Want juweeltjes zijn het. The Motorcycle Diaries over het leven van Che Guevara op 24-jarige leeftijd, is zelfs voor deze 24-jarige liberaal in hard en nieren inspirerend. En dat zeg ik niet alleen omdat Gael Garcia Bernal een vreselijk mooi jong is. Eerlijk, hij is een begenadigbaar acteur. Zelden zag ik een film zo oprecht, realistisch en denderend goed geacteerd. Schril contrast, na Russel Crowe.

Hetzelfde gold voor Y tu mama tambien, met eveneens Gael Garcia in de hoofdrol, alsmede Maribel Verdu en Diego Luna, die gedrieen een van de meest sexy films allertijden neerzetten. Misschien is het het Spaans. Misschien de mooie mensen. Die factoren niet meegteld blijf ik echter nog van mening dat deze mensen Latijns Amerika op de kaart zetten, op veel herkenbaardere wijze dan ik van tevoren aannam. Sommige dingen zijn universeel. Sommige gelukkig niet. To hell with both Holly- en Bollywood en hoera voor verfrissend goed filmvakmanschap uit Zuid Amerika.

Overigens doen de zinderende soundtracks van Y tu mama tambien, Mr. & Mrs. Smith en The motorcycle Diaries het zeker niet verkeerd onder het genot van een roseetje, voor eenieder die net als ik de zomer een beetje onopgemerkt voorbij zagen gaan dit jaar. Mmmmm.

Jeuj, er wordt anno 2005 ook nog goed fijne software gemaakt: Soulseek is p2p zonder fratsen. En ja, ik kan het zelfs op mijn geleende laptopje en zwaar beveiligde universiteitsnetwerk runnen. Na een jaar zonder filesharing, kom ik vandaag mn kamer niet meer uit. Wat een musica fiesta. Hier een lijstje met platen die je tenen doen krullen van plezier (goed soundsystem vereist, en bass op 10):

Party Squad - Wat wil je doen, dan?
Hard Fi - Hard to beat
Joe Strummer & The Mescaleros - Mondo Bongo (Mr. & Mrs. Smith OST)
Titan y La mala Rodriguez - Afila el Comillo (Y tu mama tambien OST)
Molotov vs Dub Pistols - Here comes the mayo (Y tu mama tambien OST)
James Blunt - Back to Bedlam (entire album)
DJ T - Rave d'Amour
Freemasons - Love on my mind
Sugababes - Push the button
Ferry Corsten - Rock your body Rock

Ik kom uit het land van Pim Fortuin en Volkert van de G.
Het land van Theo van Gogh en Mohammed B
Kom uit het land van kroketten, frikadellen
Die je tot aan de Spaanse kust kunt bestellen
Kom uit het land waar index nooit uit de mode raken
waar ze je kraken op het moment dat je het groot gaat maken
Kom uit het land van rood wit blauw en de gouden leeuw
Plunderen de wereld noemen het de gouden eeuw
Kom uit het land van wietplantages en fietsvierdaagses
Het land waar je een junkie om een fiets kan vragen
Het land dat kampioen werd in 88
Het land van haring happen, dijken en grachten
Kom uit het land van, het land van lange Fransie
Dit is het land waar ik thuis kom na vakantie

Kom uit het land waar ik in 1982 geboren ben
Waar ik de guldens aan de euro verloren ben
Het land dat meedoet aan de oorlog in Irak
Want ome Bush heeft Balkenende in zijn zak
Het land van gierig zijn maakt gewoon helemaal niet uit
De Baas B komt toch wel weer uit Diemen zuid
Het land van rellen tussen Ajax en Feyenoord
Maar wanneer Oranje speelt iedereen er bij hoort
Het land van Johan Cruijf en Abe Lenstra
Het legioen laat de leeuw niet in zijn hemd staan
Het land waar we elke dag hopen op wat beter weer
Die Piet Paulusma vertrouw ik voor geen meter meer
Het land dat vrij is sinds 45
Het land waar ik blijf, ik vind het er heerlijk
Eerlijk

Ik kom uit het land waar je door heen rijdt in 3 uurtjes
Met een ander dialect elke 10 minuutjes
Kom uit het land waar op papier een plek voor iedereen is
En XTC, export nummer 1 is
Kom uit het land waar Andre Hazes over 100 jaar in elk cafe
nog steeds de baas is
Kom uit het land waar Peter Gert-Jan Raymond en Jutten
Frans Bart en Ali de game runnen
Kom uit het land waar hiphop een kind van 30 is
En je mag zelf weer gaan vullen hoe vet dat is
Het land waar als je rijk wordt je zoveel inlevert
En dat je bij jezelf denkt, hoeveel zin heeft het?
Het land waar prostitutie en blowen mag
Het land van sinterklaas en koninginnedag
Dit is het land waar ik verloren en bedrogen ben
Kom uit het land waar ik geboren en getogen ben

Kom uit het land met de meeste culturen per vierkante meter
Maar men is bang om bij de buren te gaan eten
En integratie is een schitterend woord
Maar shit is fucking bitter wanneer niemand het hoort
Ik deel mijn land met Turken en Marokanen, Antilianen, Molukkers en Surinamers
Het land waar we samen veels te veel opkroppen
En wereldwijd gerepresent zijn door Harry Potter
Het land waar apartheid, internationaal
het meest bekende woord is uit de Nederlandse taal
Kom uit het land wat tikt als een tijdbom
Het land dat eet om zes uur en ook nog eens op tijd komt
Dit is het land waar ik zal overwinnen aan het einde
Totdat je deze meezingt aan de ArenAlijnen
En tot die tijd zal ik schijnen ik heb mijn hart verpand
Dit is voor Nederland, Baas B Lange Frans

Nederlands sentiment sells. Big Time. Kent u 15 Miljoen mensen nog? Een bescheiden hit vergeleken met de verkoopcijfers die deze nieuwe plaat van Lange Frans en Baas B waarschijnlijk gaat halen. We bezingen onszelf graag, erkennen dat we door en door verrot zijn, dat we tegen beter weten in vastklampen aan oude tradities en sentiment, en we ondanks alles, altijd trots zullen zijn een kankerende Hollander te zijn. En laat ik me nu precies zo voelen. Strakke tekst mannen.

"Ook zo blij met je supergoedkope Landwind? Ga dan maar vast wat voor je nabestaanden regelen. Want deze Chineze SUV is de slechtst presterende auto in de botsproeven die de ANWB ooit gehouden heeft. Let wel, de ANWB doet al 20 jaar crashtesten. Een botsing van 64 kilometer per uur is al dodelijk. Het stuurwiel schiet dan door het hoofd van de bestuurder tegen het dak (filmpje en ter vergelijking de VW Fox). Verder rijdt het ding bagger, slingert op de weg, heeft een slechte besturing en een lange remweg. De enige reden dat dit Chineze wrak op de Europese snelwegen mag rijden is omdat ie zwaarder dan 2500 kilo en daarom is vrijgesteld van een aantal regeltjes. Landwind: blikopenel bij?"

Van GeenStijl geplukt. 64 km per uur, jeez. Lekkere voiture dan, vraag me af waarom er uberhaupt een airbag in zit.

Ja, van cricket had ik wel eens gehoord. Maar dat het hier de hele zomer op TV is dat vond ik nou ook weer niet zo nodig. Tot dat iemand me uitlegde wat er gaande was. The Ashes is een cricket competitie tussen twee grote Cricket landen: Australie en Engeland. Sinds 1885 strijden beide landen om een urn met as (the ashes), een symbool voor het 'overleden Engelse cricket', een grap nadat de zich superieur wanende Engelsen van de Australiers verloren in 1882.

En sindsdien wordt dit nostalgisch gentlemen tournament elke twee jaar uitgevochten, met meestal, en sinds 1987 steevast, Australie als winnaar. Cricket begint om 11.00 's ochtends, wordt afgewisseld met een flink aantal theepauzes, en het hele toernooi bij elkaar (jawel, het zijn echt maar twee teams) duurt twee maanden.

Maar gisteren was dan de apotheose, en wat voor een: Engeland won The Ashes terug, voor het eerst in 18 jaar tijd. En geloof het of niet, de UK staat op z'n kop. Kaarten voor de finale gingen voor zoveel als 400 pond van de hand en de cricketeers werden vandaag door honderduizenden fans onthaald en gehuldigd in hartje London. Nog verbazingwekkender is, dat ik dit geval zelfs de Schotten zich voor een keer Brits beschouwen en trots zijn.

Ik heb de afgelopen zomer tevergeefs getracht, iets van de sport en zijn regels te begrijpen. Gelukkig begon vanavond de Champions League weer.

Mijn klasgenoten zijn briljant. Wat wil je met een klas vol designers. :-)
Voor Jon Paul, de jongen die afgelopen zaterdag z'n flatwarming party gaf, maakten Emily en Colin dit geweldige Comic Book, waarvoor zij gebruik maakten van de bergen (ja, gerust de Pyreneeen en Alpen bij elkaar opgeteld) fotos die het afgelopen jaar werden genomen. Misschien alleen leuk voor de insiders, maar zo goed uitgevoerd dat het zeker de moeite van het bekijken waard is. Bovendien, ik maak een aantal cameos. :D

Google heeft z'n systeem sinds kort aangepast, maar voorheen was dit de site die je kreeg als je op 'weapons of mass destruction' zocht met de 'I'm feeling lucky' knop.

Eight-and-a-half minutes of shear pleasure.
Quite possibly, one of the best remix tracks ever made.

Jum jum.
Jummerdejumjum.

Thanx Tim.

Een van mijn klasgenoten ging vorige week samenwonen, dus was het tijd voor een heuse Flatwarming party. En ach, wij konden slechts sprakeloos om ons heen kijken in het perfecte appartementje dat zo uit de IKEA catalogus leek weggelopen te zijn. Ja, het ligt dan wel een heel eind van Edinburgh city centre verwijderd, zo luxe, knus en modern wil ik ook wel (samen) wonen. Zo volwassen allemaal..

Vijf-en-dertig. Vijf-en-dertig mensen reageerden op de kamer advertentie die ik zondagavond op het internet postte. We kunnen stellen dat ook in Edinburgh de kamernood hoog is. Of ze allemaal nog zo enthousiast zijn als ze de kamer hebben gezien waag ik te betwijfelen. Alhoewel ik het hier op dit moment prima naar mijn zin heb, is dit kamertje toch echt niet groter dan 7m2, alhowel het plafond hoog is, zo 3,5 meter, wat toch weer een ruimtelijk effect geeft.

Uitzicht? Qua daglicht moet ik het hebben van een vierkant raampje boven in het plafond. Dat waarschijnlijk ook ooit open heeft gekund maar in het katrol systeem lijkt op dit moment weinig beweging te krijgen. En nee, ik ben voor Schotse begrippen lang, maar ook weer geen 4 meter.

Dus zit er niks anders op dan 's ochtends de deur wagenwijd open te gooien, en alle ramen in de badkamer, keuken en kamers van huisgenoten te openen. En dat werkt prima. There is a solution to every problem.

Vijf-en-dertig mensen.

Met de enige andere aanwezige huisgenoot (twee zitten in respectievelijk de US en Ierland) werd besloten tot een kijkdag a.s. dinsdag tussen 14.00 en 20.00. Ja, die tijd heb je nodig met 35 man. Inmiddels heb ik alle wanhopig klinkende Italianen, Zweden, Chinezen, Amerikanen, Duitsers en Engelsen van deze kijkdag op de hoogte gebracht, en nu is het afwachten wat voor mafkezen we hier volgende week allemaal over de vloer krijgen.

Ik heb het altijd wel leuk gevonden, kijkavonden. Die zenuwachtige gezichtjes, de curieuze hobbies of gewoontes. Of vaak ook de absolute neutraliteit: zoveel mensen zonder bijzondere hobbies, muzieksmaak, sporten of gebruiken. 'Waar hou je van?' 'O, van alles eigenlijk wel'.

Nee, ik hou wel van mensen met een flinke rugtas interesses. Maar ja, de keuze is ditmaal niet aan mij, het gaat immers om mijn kamer en mijn huisgenoot zal het nooit zijn. Ik zal slechts op een afstandje toekijken en de amateur psycholoog uithangen. Terugdenkend aan die kijkdagen die ik hier vorig jaar in Edinburgh heb afgelopen. Quite successfully overigens. Van de 4 kreeg ik uiteindelijk 3 kamers daadwerkelijk aangeboden. Ja, het helpt denk ik als er mannen in een huis wonen en het gesprek al gauw op voetbal of formule 1 belandt (Tip, kamerzoekende dames).

We zullen het gaan zien, volgende week. Maar, vraagt de trouwe lezer zich inmiddels af, je zit daar toch pas net? Dat klopt, maar de 19e loopt mijn Schotse avontuur voorlopig op een einde en kom ik weer even terug naar Nederland. Waar de reis daarna heen gaat, dat hangt nog even van mijn toekomstig werkgever af. Yes, life is very much like a box of chocolates.

Tijdens het opruimen, kwam ik nog wat niet eerder gepubliceerd filmmateriaal tegen. Dus voor diegenen die zich werkelijk kapot vervelen, een selectie aan random filmpjes:

Edinburgh Fringe 05:
The Lost and Lonely Rebels
The Bedlam Improverts I
The Bedlam Improverts II
The Ashton Brothers

DTM Races Zandvoort 05:
Christijan Albers in Minardi I
Christijan Albers in Minardi II
Crash
Hakkinen DTM test start
DTM Drivers Parade
DTM Race I
DTM Race II
Amsterdam vanuit de lucht

A Random Pub Night
Black Death tijdens de Stag Night
Een Ceilidh hier op de binnenplaats (gisteren) :-)

Geleend van en aanbevolen door een klasgenoot, en een regelrechte aanrader als je van Memento-achtige film constructies en Garden State Amerikanistisch Realisme houdt. Kate Winslet deed me ontzettend veel aan Nathalie Portman denken. En haar Amerikaans accent is striking. Goed geacteerd en een goed plot. Denk daar maar aan bij je eerstvolgende bezoek aan de DVDtheek.

Aaah! Hoe is het in vredesnaam mogelijk nog twee jaar te wachten op boek 7?

Torture.

Overigens geloof ik nog steeds niet dat Snape all bad is.

TWEE JAAR! gdvrdmme.

Wat doet een Hollandse meid als ze voor de grootste challenge allertijden staat (haar troep van de ene kant van Edinburgh naar de andere kant van Edinburgh verhuizen that is)? Ze koopt een fiets.



Hoho, en niet zo maar een fiets. Deze Raleigh uit 1960 mag er dan oudjes uit zien, het schijnt toch echt een vintage collectors item te zijn. Of misschien was dat een verkooppraatje.

Hoe dan ook, na een keer met volgeladen backpack heen en weer te zijn gereden (in heuvelachtig Edinburgh met keienweggetjes) besloot ik al gauw dat dit wel eens een mission impossible kon gaan blijken. Dus werd het tijd mijn charmes in de strijd te gooien bij de taxichauffeur die gelukkig niet te diep zuchtte toen ie mij met zes tassen en koffers voor mijn oude flat aantrof. 'Is that all?'

Dat gaf de burger moed, dus vanochtend waagde ik het met dubbele hoeveelheid opnieuw bij een taxichauffeur te proberen. Gelukkig zag ook hij enkel een mooie tip in het vooruitzicht.

Gecombineerd met nog een aantal malen heen en weer fietsen heb ik nu alle zooi hier. En dus beloonde ik mijzelf gisteravond met een pot Ben & Jerry's Cookie Dough en een weinig spannende pot voetbal. En uit verveling ook nog Big Brother, Lieve Lust en Aruba Beach Volley. Tja, Talpa blijft de enige zender die ik hier digitaal kan ontvangen.



Gelukkig was het vanmiddag weer raceday, en het is mooi te zien dat Alonso aardig op koers ligt voor het F1 WK. Ik hoop dat het hem gaat lukken.

En nu is het tijd voor ontspanning. Het is inmiddels stralend weer hier. Met Harry Potter onder de arm spring ik nu op de fiets (jawel!) naar het park, om dat ding eindelijk, eindelijk te gaan uitlezen.

De opbrengst van mijn eerste, en zeker niet laatste, Edinburgh Fringe.

Onder lichte druk van Pepijn Gunneweg (zie discussie onder 'VIP spotting') en Ingrid die de heren blijkbaar al drie keer eerder had gezien, besloot ik vorige week a la minute toch maar even langs te wippen bij een voorstelling van The Ashton Brothers. Dat had nog wat voeten in de aarde want ik had geen flauw idee waar ze ergens speelden, dus vol goede moed toog ik om 17.45 naar de Box Office waar ik weliswaar een half-priced ticket versierde, maar tevens vrolijk naar de andere kant van Princess Street werd gestuurd waar de show om 18.00 zou beginnen. Hijgend kwam ik 17.59 de George West Church binnen gerend, waar gelukkig nog voldoende plek was op de voorste rij. Ik had beter moeten weten.

Ik moet toegeven dat ik de flyer (en briljante website) inmiddels uitgebreid bestudeerd had, maar het me nog steeds niet daagde wat nu de bedoeling was. Dat is me nu duidelijk, maar ik begrijp nu ook dat een omschrijving zich lastig laat geven. Ze kicken af met een liedje ('Het valt allemaal wel meeee') en een douche voor het publiek op de eerste rij, wisselen muziek af met human robots met electrische boren, ADHD typetjes met maffe stemmetjes, acrobatiek, clownshumor, visual effects, Watskeburt, en een 'erectile dysfucntion act', welke uiteraard weer op geschokte reacties van de Britse Pers kon rekenen. Ja mensen, laat de kinderen vooral thuis. Zucht.

De show was goed. Snel, cyclisch, herkenbaar, humoristisch. Met grappen op alle niveaus, en een serieuze noot in een mooi uit de doeken gedaan lied door Ashton Brother Joost (klappen voor deze woordspeling mag). Niks mis mee, een uur prima entertainment voor eenieder.

In gedachten verzonken loop ik terug over Princess Street. Het is een rare dag, je hebt je afstudeerscriptie ingeleverd en beseft plotsklaps dat niks je meer bindt hier, of waar dan ook. Vogelvrij. Ik merk niet eens dat ik gedachtenloos nog geopende winkels in en uit loop en vind mezelf uiteindelijk terug in, of all places, The Disney Store. Opgeschrikt door een mannetje van vier dat enthousiast achter een op-afstand-bestuurbare-Buzz-Lightyear-auto aanholt. Een geluid dat me aanvankelijk doet vermoeden dat de Ashton Brothers me inclusief electrische boor gevolgd zijn en nog een Robot act weggeven.

En dat is toch mooi, dat dat geluid nooit meer hetzelfde zal klinken in de oren van diegenen die The Ashton Brothers zagen. Jongens, bedankt voor een ontzettend goede, gevarieerde, vrolijke en leuke show. En dat zeg ik niet alleen omdat jullie op m'n site langswipten. Jullie vervulden mijn Nederlandse hartje toch weer even van trots, zoals normaal alleen ons voetbal dat doet. ;-)

Google heeft weer iets nieuws. En sinds Google Earth, nee wacht, sinds Google, geloof ik heilig in alles wat die gasten maken. Dus ik heb Google Talk al op mijn bib-leen-laptopje staan. En dat voor iemand die MSN de hele dag op 'offline' zet. (Ja, doe mij ICQ maar weer terug. Nee, nog beter: IRC!). Ach, ik mag Google Talk wel. Het is immers lekker rustig, zo zonder iemand in je contacten lijst..

Na vermeldingen in het Brabants Dagblad, Univers, op Radio 538 en Korpsmuziek.nl (jawel!) haalt Marjolijn.net vanuit Schotland opnieuw het Nederlands nieuws, ditmaal zelfs landelijk. Als ik het goed begrijp verschijnt onderstaand artikel a.s. zaterdag namelijk in het Financieel Dagblad. Toch weer leuk. :-)

GEZOCHT: VOYEURS
Matthijs Dierckx

Dia-avondjes zijn verleden tijd. Met het digitale fotoalbum kan elke amateur-fotograaf zichzelf en zijn kiekjes wereldwijd laten zien. Flickr.com is daarin voorlopig de grootste

De vakantieperiode zit er op, het grote 'en hier zie je ons voor de Eiffeltoren'-seizoen breekt aan. Wie een digitale camera heeft, fotografeert in principe gratis en dus maken we tegenwoordig veel, heel veel foto's. Wat rest is het zoeken naar publiek en dat is ruim voorhanden op het internet.

Begin augustus deed Dixons wereldwijd de traditionele kleinbeeldcamera's in de ban. 'Gebrek aan animo', luidde de verklaring. En de cijfers onderschrijven dat: voor elke analoge camera vliegen vijftien digitale tegenhangers over de toonbank. Een mijlpaal in een geschiedenis die zijn oorsprong gek genoeg kent in de lange tijd best verkochte single aller tijden, Bing Crosby's White Christmas.

Rijk geworden aan de nummer één hit investeerde de zanger in een laboratorium dat naar alternatieven zocht voor het fragiele vinyl. Toen Crosby begin jaren vijftig gevraagd werd een televisieshow te presenteren, eiste hij dat die van tevoren opgenomen zou worden en gaf zijn 'Bing Crosby Laboratories' de opdracht daarvoor de technologie te ontwikkelen. En zo geschiedde: in 1951 was er de VTR, oftewel de Video Tape Recorder.

De huidige digitale fotocamera stamt rechtstreeks af van die VTR. Anders dan bij de analoge fotografie, was er in de digitale wereld immers eerst het bewegende en pas daarna het stilstaande beeld. Zo was de eerste digitale fotocamera, in 1981 geïntroduceerd door Sony , niet veel meer dan een videocamera die stilstaande beelden kon onthouden om ze vervolgens op een televisie te tonen.

Een kwarteeuw later is de digitale fotocamera zo geëvolueerd, dat de topmodellen hun 35-mm concurrenten ver achter zich laten en het apparaat voor iedereen betaalbaar is. Een toestel dat foto's van 18 bij 13 centimeter schiet, kost minder dan 150 euro, om nog maar te zwijgen van de gratis mobiele telefoons, waar tegenwoordig bijna geld bij moet als je er een zónder ingebouwde camera wil.

Wie eenmaal in het bezit is van een digitaal toestel, maakt al snel meer foto's dan voorheen. Simpelweg omdat je kosteloos het hele geheugen van de camera kunt volschieten. Een selectie daarvan kun je vervolgens op de traditionele manier (laten) afdrukken, maar dan zit je weer met die stapel foto's. Als ze toch al digitaal zijn, waarom ze dan niet op het internet tentoonstellen? Sinds een jaar of vijf wordt dat dan ook massaal gedaan.

Honderdduizenden beheren hun fotoverzameling online en stellen die open voor vrienden en familie, of willekeurige voorbijganger. Voor het onderhoud van zo'n online fotoalbum bestaan tientallen hulpmiddelen. Populair zijn de diensten MSN Spaces (van Microsoft ), Yahoo!Photo en het Nederlandse ZOOM Magazine Gallery. Het idee is eenvoudig: gebruikers laden hun foto's naar een afgesloten deel op de site en stellen fotoalbums samen zonder lijm aan hun vingers te krijgen.

De grootste en populairste van alle fotosites is Flickr.com. In eerste instantie lijkt die niet echt bijzonder - waar komt dat enthousiasme van de vakpers vandaan en wat was de reden voor internetgigant Yahoo om de site onlangs over te nemen?

Flickr heeft een aantal unieke mogelijkheden. Zo gebruikt Marjolijn Kamphuis (van weblog www.marjolijn.net) de site vooral omdat de foto's makkelijk in haar weblog te integreren zijn. 'Op het moment dat ik een foto upload bij Flickr, staat deze automatisch op mijn eigen site. Het leukste is dat het een fotosite voor fotografen is. De mogelijkheid foto's in

groepen te plaatsen en feedback te geven op elkaars materiaal, stimuleert de fotograaf in je om mooie, bijzondere plaatjes te maken.'

Computers zijn nog niet zo ver dat ze herkennen wat er op een foto staat, dus het doorzoeken van enorme hoeveelheden foto's is nog problematisch. Flickr, met inmiddels een voorraad van ruim 20 miljoen foto's, lost dat deels op door gebruikers 'tags' (trefwoorden) aan foto's mee laten te geven. Niet alleen aan de eigen foto's, maar ook bij die van anderen. Twee zien immers meer dan één, waardoor bijvoorbeeld bij een foto van een rode stoel zowel de één het woord 'chair' (Flickr is geheel Engelstalig) toevoegt, een ander 'red'. Makkelijk voor degene die vervolgens een fotoserie van rode stoelen wil.

Flickr heeft ten slotte ook nog een sterk 'community aspect', iets wat in deze tijd van digitale vriendschappen niet slecht is voor de populariteit van een website. Kamphuis: 'Je kunt je echte en digitale vrienden toevoegen als contacten en zo ook hun leven visueel volgen. Je onderhoudt het echte leven tegenwoordig ook digitaal, en daar biedt Flickr de ruimte voor. Of dat een positieve ontwikkeling is, is uiteraard discutabel...'

Flickr verdient zijn geld met betaalde abonnementen. Overenthousiaste fotografen kunnen er tegen betaling zo'n tienduizend foto's per maand parkeren. Andere sites verdienen hun geld op een enigszins paradoxale manier: ze laten bezoekers gratis digitale foto's plaatsen, waarna ze tegen betaling nota bene papieren afdrukken kunnen bestellen. Wat dat betreft kun je misschien beter bij de sites van winkels als de Hema en Albert Heijn terecht. Zij bieden gratis software aan, waarmee je een fotoalbum samenstelt dat zij tegen vergoeding voor je drukken. Een slimme zet, want zoals elke nieuwe technologische ontwikkeling kent ook de opkomst van de digitale fotografie slachtoffers. Hema en Albert Heijn hopen met hun online fotodiensten een deel van de weggevallen inkomsten uit de traditionele fotoservice op te vangen.

Met elke digitale camera jonger dan drie jaar maak je behalve foto's ook filmpjes. En die kun je natuurlijk ook uploaden en delen. Flickr houdt het bij stilstaand beeld en heeft hier een kans laten lopen. Een ander is onmiddellijk in het gat gesprongen. Onlangs werd YouTube.com gelanceerd. Een schaamteloze kopie van Flickr.com, maar dan voor filmpjes. Eens zien wie er over vijf jaar groter is.


Copyright (c) 2005 Het Financieele Dagblad