Het is oktober en de zon schijnt. Sterker nog, het is oktober, de zon schijnt, het is 23 graden, ik heb een baan, ben verliefd, heb een wereldweekend en zit op mijn fietsje met Willem II sjaal om de hals op weg naar het stadion voor het altijd spannende Feyenoord thuis. Nou ja, altijd spannend.. De afgelopen twee seizoenen gingen we respectievelijk 0-3 en 0-4 onderuit. In 2002 wisten we er nog een nul-nulletje uit te slepen maar met Feyenoord een-na-eerste en Willem II, inderdaad, een-na-laatste, leek dat op voorhand al een utopie.

En toch, heb ik Willem II wel eens vreemdere dingen zien uithalen. En bovendien is het geen schande te verliezen van een topclub, en stiekem keek ik er best wel naar uit Kuyt weer eens in actie te zien.

Maar helaas, het heerlijk herfstzonnetje bezorgde mij dan wel de zomer in m'n bol, maar de 22 man op het veld geen vuur in de benen. Willem II liep weer alsvanouds te prutsen en deden 13.000 man weer eens eensgezind doen zuchten. Maar ook Feyenoord liet zien waarom ze dit jaar geen kampioen gaan worden, en waarom ze net als Willem II, al lang en breed uit het UEFA cup toernooi liggen.

Kort samengevat; een waardeloze wedstrijd. Did I care? Not really, life was perfect as it was. Still is.

Wat schetst mijn verbazing bij het zien van een commercial op TMF. Gizmo, BuzzFuzz, The Prophet, DJ Rob en Waxweazle (ik mis alleen Neophyte in de line-up), ze zijn er allemaal weer bij. Dat dat nog kan he, in 2005. Gekkenhuis. Gaat u gezellig even meerampestampen? ;-)

Nederlanders mogen best wat vaker trots zijn op zichzelf. Op de Olympische Spelen staan we steevast in de medaille top 10, onze voetballers maken zich onsterfelijk op de internationale voetbalvelden, onze drugsbeleid wérkt, onze filmproducties hébben tenminste een karakteristieke signatuur en onze TV reclames winnen prijs na prijs omdat wij wel degelijk over humor, gevoel en oog voor schoonheid en marketingsucces beschikken.

En muzikaal laten wij ook vaak genoeg zien waarin een klein landje groot kan zijn. Met 4 gooide IOS recentelijk bijvoorbeeld een heel fijn en niet te versmaden CDtje de Nederlandse muziekmarkt op. Met Hoe het voelt, maar ook met Hou je vast, 1 minuut, Meer van jou, Ik mis je en nog veel meer bijzonder fijne en mooi uitgelijnde plaatjes. Niks geen Blof vergelijkingen, want Marjolijn houdt helemaal niet van Blof. IOS is dus zonder zouteloze leadzanger maar met zinvolle, steengoede teksten.

Ook mooi, en werkelijk waar verbluffend dat het uit Nederland komt (nu spreek ik mezelf tegen, alsof iets té goed voor Nederland kan zijn), zijn Pete Philly & Perquisite. Jazzy Nederhop in het Engels is de meest treffende omschrijving die ik geven kan. Maar luisteren moet je zelf maar. Chillen op de bank en verder helemaal niks. En dat, is bijzonder lekker zo nu en dan.

Als Marjolijn in één week een baan, een griepje én nieuwe woonruimte versiert, dan is dat toch een alleszins plausibele reden dat ze vijf dagen lang niks van zich liet horen. Nu alleen die leuke vent nog (c.q. een losbandig vrijgezellenbestaan) en u mag mij officieel yup gaan noemen. Bright Lights Big City.

Maar Marjolijn zou Marjolijn niet zijn als ze voor doorsnee zou settelen. En dus is ze per a.s. maandag multimedia webredacteur bij een nationale TV zender, en kiest ze er voorlopig voor geen Gooische Vrouw te worden maar zich lekker in de hoofdstad te gaan vestigen. Morgen studiootje in Amsterdam Oost kijken, nog even spannend dus. Hou u op de hoogte..

Het schijnt dat Jos Verstappen aan het geluid van de grindbak alle racecircuits kan herkennen. Flauw, die eeuwige grindbak grappen. Beetje makkelijk scoren door mensen die vergeten zijn hoe Jos onze sportharten sneller deed kloppen met zijn Arrows megastarts in 2000.

Maar dat die grindbakhumor niet helemaal uit de lucht is komen vallen bleek vanmiddag even weer. Allard Kalf zag het bij de start van de A1 hoofdrace nog helemaal zitten toen Jos van een vierde plek mocht starten. We deden ineens helemaal mee met de wereldtop. Wij, in die knaloranje bolide, zouden iedereen wel eens even naar huis rijden. En fuck, wij onbenullen lieten ons weer eens meevoeren in ijdele euforie.

Zo gauw het licht, nogal abrupt, op groen gaat is het namelijk weer alsvanouds lachen gieren brullen. Jos komt niet van de plek en mag achteraan het veld aansluiten. Maar dat is voor Allard Kalf nooit een reden niet meer te geloven dat 'we' de race nog op onze sloffen kunnen winnen. En ja, gauw genoeg beginnen ook wij thuis op de bank er weer in te geloven als we Jos zien opklimmen naar een mooie zevende plek.

Tot een rollende herstart na een safetycar situatie. Stuiter de stuiter lanceert onze Flying Dutchman zijn bolide over het achterwiel van zijn voorganger (pluspunten voor Jos: een Duitser) en met een elegant boogje landt hij daar waar we hem al veel vaker zagen. Het opspattend gravel geeft een nostalgisch gevoel. 'I missed my breakpoint', verklaart hij na afloop.

'Het kan nog, het kan nog!', probeert Allard ons opnieuw moed in te spreken, 'als hij de wagen aan de praat houdt en de pits in kan rijden..' De aanblik van een totaal geruineerde crashmobiel is niet eens de hoofdreden dat we Kalf niet meer zo serieus nemen.

De ongekroonde Grindbak Koning is terug, en de Nederlander die zich daar vandaag aan ergerde moet zich realiseren dat ik me altijd nog duizendmaal liever door een brokkenpiloot met lef vertegenwoordigd zie, dan door een kleurloze figurant.

Better luck next time Jos.

Inmiddels alweer 16 uur terug op Nederlandse bodem, maar met dit schitterende weer ook hier is dat geen straf. Man wat was Parijs weer mooi, en zeker met dit heerlijk herfstzonnetje was het gelukzalig slenteren langs de Seine mét zonder jas. De Notre Dame, Eifeltoren en Arc de Triomphe al gezien hebbende was er geen noodzaak in metro's van A naar B te sjeezen. Eigenlijk is die noodzaak er nooit. Te voet zonder haast is Parijs op z'n mooist.

En haast vergeten was ik dat de Champs Elysees naast talloze andere schitterende winkelzaken een Mercedes, Toyota, Peugeot en Renault showroom huisvest. Bij die laatste was het sinds het binnenhalen van het kampioenschap afgelopen zondag natuurlijk goed toeven. Op het moment dat men zich argwanend begon af te vragen of ik wellicht een spion voor Mercedes was aan de hand van de grote hoeveelheid foto's die ik van Alonso's wagen nam, ben ik er maar eens van tussen gegaan. Maar uiteraard niet na uitgebreid met Fernando en Giancarlo op de foto te zijn geweest.

Onder het kopje Marjolijn-bezoekt-de-hoofdsteden-van-Europa-en-als-het-ff-kan-doe-ik-ze-allemaal-deze-maand vandaag deel 4: Parijs. Na de laatste F1 race van dit seizoen in China deze zondagochtend, spring ik op mn fietsje naar Tilburg CS en kachel met het treintje even naar Parijs op uitnodiging van vrienden. Don't worry, ik stuur een camphone mmsje vanaf de Eifeltoren.

* 200 Cigarettes (1999)

Struinend door de puinhopen van 24 jaar Marjolijn* stuitte ik van de week op één van de stripjes die ik tijdens mijn Middelbare school periode naar hartelust produceerde. Het gaat helemaal nergens over, maar deze heeft toch maar wel mooi in De Pit gestaan. Toen was dat overigens nog een plaatsingsvoorwaarde voor Pit kopij (dat het helemaal nergens over gaat). Als ik mijn broer mag geloven doet de Pit het tegenwoordig geheel zonder strips. Leg mij nu eens uit, wat is in vredesnaam een schoolkrant zonder strips? Gaat-eens gauw aan 't tekenen daar op het Odulphus..



*vrij naar een welbekende boektitel

'Wilt u 25 euro verdienen?' Een trein conducteur die wel houdt van een patatje met, heeft zich tot vlak voor mijn neus gebogen en kijkt me breed grijnzend aan. Behendig en nagenoeg onopgemerkt schuifel ik mijn voeten van de stoel tegenover mij. 'Uh, ja..' stamel ik, eveneens grijnzend omdat die truc nog wel eens werkt op mannelijke opponenten. 'Dan doet u er verstandig aan even een krantje onder uw schoenen te leggen' gaat de conducteur al even olijk verder.

'Wacht' zegt hij, terwijl hij een verfomfaaide Spits van het bagagerek trekt, deze zorgvuldig openvouwt en op de stoel drappeert, 'zo ben ik dan ook wel weer'. Hij geeft een tik tegen zijn imaginaire conducteurspet. 'U ziet mevrouwtje, hoe ver onze service gaat. Ik breng u zelfs thuis als dat moet! Waar gaat u heen?' 'Tilburg' mompel ik terwijl de stampvolle spitstrein aan de Amsterdam ArenA (waar de Oranje supporters net zijn uitgestapt) voorbij dendert en mijn medepassagiers 's mans enthousiasme grinnikend gade slaan.

'Tilburg!' gaat de NS beambte onverschrokken verder. 'Da's nota bene om de hoek! Ik kon uit 's Hertogenbosch ziet u, dus als het echt moet dan zet ik u thuis af mevrouw; wat wij allemaal wel niet voor onze klanten doen. Maar alleen voor de dames hoor!' zich nu tot een mannelijke treinreiziger wendende. 'Alleen voor dames. U ziet, ik ben namelijk lesbisch...'

Mijn treingenoten gieren het inmiddels uit en ook ik heb het nu niet meer. De conducteur vervolgt ondertussen zijn ronde en tracht een bejaarde vrouw uit te leggen hoe het kan dat hij lesbisch is. Om mij heen worden betekenisvolle blikken uitgewisseld en nog nahikkend verdwijnt iedereen weer achter zijn boek of krantje.

Zie, die positiviteitstrainingen voor NS personeel werpen wel degelijk hun vruchten af, en met Nederland is helemaal niks mis. Er wordt immers nog steeds gewoon gelachen in de trein.

De reden van mijn bezoek aan Amsterdam gisteren was een goede (al behoeft het bezoeken van Amsterdam eigenlijk nooit een reden. Zeker gisteren niet). Tijdens mijn 24/7 zoektocht naar serieus werk stuit ik zo nu en dan ook op advertenties waarbij ik het simpelweg niet laten kan te reageren. Bijvoorbeeld een oproep voor figuranten in een nieuwe Nederlandse comedy. Na een kort mailtje en een fotootje afgelopen maandag, werd ik dinsdag gebelt door een castingbureau en stond ik woensdag op de set van Talpa's 'hit' comedy Samen.

Opgewekt stap ik gisterochtend Studio 22 in Amsterdam Noord binnen. 'Hallo' zegt de meneer in het halletje. 'Hallo! Is 't hier melden?' Vraag ik enthousiast. 'Nee' zegt de man, die zich omdraait en mij bekend voorkomt, 'dan moet je bij hem zijn', vriendelijk wijzend op de locatiemanager.

Ik mag plaats nemen bij de overige acht figuranten in het figurantenkamertje. Ik heb geen illusies, na mijn gefigureer in Edinburgh weet ik dat je je vooral koest moet houden, uren zal wachten, en er tegen moet kunnen als naamloos subject in het rond gestuurd te worden. Ik begroet mijn lotgenoten en duik terug in Joe Speedboot.

Lezen blijkt echter onmogelijk. Om mij heen ontspringen discussies waarvan nuchtere Brabanders niet geloven dat ze ooit echt gevoerd worden. Het zou mij niet verbazen als John in het figurantenkamertje ook camera's heeft hangen en dit najaar met een uiterst succesvolle show over Gooise wannabees komt. Ik kom er achter dat er twee groepen figuranten bestaan: zij die het nog nooit gedaan hebben, en zij die het het veel en veel en veel te vaak doen.

Drie uiterste fanatieke exemplaren steken elkaar luidruchtig naar de kroon met hun ervaringen op de sets van Onderweg naar Morgen, GTST en de diverse TV commercials en Nederlandse filmprojecten. 'Johnny de Mol is echt vreselijk aarrrrdig in het echt! Helemaaal niet arrrogant!' 'Ja en tijdens de opnames van het Schnitzelparadijs heb ik gewoon met Tygo Gerrrrnant gepraat, en hij is gewoon echt heel gewoon en aarrrdig!' 'Maarrr, doe jij verrrder nog iets met acteren?' 'Jaaa ik heb een zomerrrcursus gedaan en ik zit errrr nu over te denken om eens bij een theaterrrrgezelschap te gaan'. 'Op toneel moet je allemaal van die raaarrre oefeningen doen he?' 'ja, onwijs voor lullll!' 'Maarrr wil je dit altijd blijven doen dan?' 'Neeeee ik hoop natuurrrrlijk binnen een paarrr jaarrr ontdekt te worrrden en doorrr te brrreken'. 'Hey waar is die jongen die hierrr net ook zat?' 'o dat is een A-figurant, die heeft ook tekst' 'Oooooo echt waarrrrr??? Hoe worrrd je dat dan?'

Idols deelnemers met moeders die Manager, PR en Mental Coach zijn, zijn er helemaal niks bij. Gelukkig mogen we de set gauw op. Studio 22 is een gigantische bedrijfshal met een wirwar aan kleine huiskamertjes, keukentjes, cafeetjes en andere sets die je vaag bekend voorkomen. Wij dienen als clientele in Belmondo, de kroeg in Samen. Rik Hoogendoorn, Ellemijn Velthuis van Zanten, Dennis Overeem, Lidewij Benus de Vries, Jon Karthaus en John Jones (gastrol) blijken niet geheel verrassend hele toffe, lollige, vriendelijke mensen te zijn, die op professionele wijze scene na scene opleveren. Vijf avonden per week op TV, dat betekent voor elke scene niet meer dan een doorloop, twee repetities en twee, hooguit vier takes. En dan moet het maar goed zijn. Toch knap hoor.

Over zes weken op TV (en op het Net): Marjolijn in Samen. Aan de bar, aan een tafeltje met een bord met rijst, nogmaals aan de bar, nogmaals aan een tafeltje met een ciabatta broodje, nogmaals aan de bar en een keer voorbij lopend in beeld. Oh en mijn absoluut hoogtepunt: Als stamgast Rudy zich verslikt in een nootje, mag ik hem met wat kloppen op de rug van de verstikkingsdood redden. Gaat het weer een beetje, meneer Droge?

Ja, afreizen naar Amsterdam was de moeite meer dan waard. Meer dan.

Ergert u er zich ook zo blauw groen, en geel aan? Al die mensen die maar voor onbepaalde tijd naar exotische bestemmingen aan de andere kant van de wereld vertrekken onder het kopje 'studie', een heel enthousiast een waarbenjij.nu reislogje beginnen? Aanvankelijk wordt er nog fanatiek gepost, dat het geen herfst maar voorjaar is in Australie, dat er in Amerika elke week essays moeten worden geschreven, dat er in Nieuw Zeeland nog veeeeel meer Nederlanders zitten..

Maar na de eerste drie berichten wordt het stiller. Trouwe familieleden en vrienden vragen zich in reacties op het laatstgeplaatste bericht hardop af of er tijdens het bungeejumpen iets mis is gegaan. 'Ja sorry' klinkt het na een maand 'maar er is hier zoooooo veeeeeel te doen!'. Watertandend lezen de thuisblijvers nog een aantal malen over de avonturen in den vreemde. Diegenen die bij gebrek aan nieuwe foto's en berichten afhaakten, klikken de site in hun favorieten lijstje later nog eens aan om tot de conclusie te komen dat hun kennis al lang hoog en droog terug in de Lage Landen is.

Mijn creatieve vrienden drijven het concept nu naar geheel nieuwe uitersten in een heftige onderlinge waarbenjijnu-strijd. Zet en Veer startten een waarbenjijnu omdat ze wel een hele week naar Portugal zullen gaan, met als gevolg dat Gertjan het zat was en uit protest begon met gjnogsteedsintilburg. Zet raakte opnieuwe geinspireerd en start nu een culinaire waarbenjijnu. Over waar dit gevecht zal eindigen, durf ik niet te speculeren, maar ik daag u uit.

Zit ik vanavond Talpa te kijken, constateer ik ineens dat het 'm toch gelukt is. Zonder daar verder enig waardeoordeel over uit te spreken.

Damn, waarom sta ik nog niet in dit lijstje? Van Flabber.nl had ik waarachtig zelfs nog nooit gehoord, en toch mogen die prutsers op een dubbele dagopbrensgt GS bezoekers rekenen. En wat doet Adam Curry nog in die lijst? Curry.com ligt hartstikke plat en Curry.nl leidt naar hele andere dingen.

Misschien moet ik me maar eens gaan inmengen in het wereldje. Beetje netwerken. Door naar de Weblogmeeting Rotterdam te gaan bijvoorbeeld. Een gratis slaapplaats hoeft geen probleem te zijn.

Of ik kan een gooi gaan doen naar een Dutch Bloggie. Een award voor outstanding weblogs op velerlij gebied. Alhoewel, ook hier trekt GS met recalcitrant gedrag alle aandacht naar zich toe en staat de rest er een beetje verloren bij. Gezellig was het er verleden jaar wel. Maar om Webloggers nu als ijdel, anders, nietsnutten, anoniem, commercieel, pubers en mietjes te omschrijven? Jort Kelder was er toch ook?
O wacht..

Flashback 2004: Nederland - Tsjechie, 2-0, een uitblinkende Robben met briljante goalassists. Op het moment dat we in polonaise de huiskamer weer binnenliepen was het echter voorbij met de pret. Dick Advocaat haalt de beste man van het veld en we gaan 2-3 onderuit op het EK.

Hoe anders was gisteren. Met van Basten aan 't roer, hoeven we niet te vrezen voor onmogelijke wissels. Edje van de Sar kantelt de wedstrijd, Kuyt en Robben zijn subliem, en hell, zelfs van der Vaart is in bloedvorm. Goed, de schoonheidsprijs nemen we voorlopig nog niet mee naar huis, maar we gaan, WE GAAN!

Toen ik nog bij de Albert Heijn werkte en het eerste seizoen van Idols net op z'n einde was gelopen, werd onze winkel opgeleukt door een levensgrote kartonnen Jim die met stralende glimlach een tafel vol Mars stond aan te prijzen. Dit tot groot ongenoegen van mijn overwegend mannelijke vulploeg, die er al gauw een sport van maakten met veel verve en fantasie uit de doeken te doen hoe ze Jim aan het eind van de promotieperiode door de kartonpers zouden gaan halen.

De meiden hielden wijselijk hun mond. Maar er zijn een hoop zuchtten geslaakt, elke maal dat we de hoek na de blikgroentengang omdraaiden en oog in oog stonden met onze surrogaat Jim. Ik durf te wedden dat kartonnen Jim's de verkoopcijfers van opblaasbare Pamela's zonder enige moeite zouden evenaren, zo niet overtreffen.

Gisteren zag ik Jimmetje weer eens op televisie. Hij danst tegenwoordig namelijk. Mooier en leuker maar bovenal: meerderjarig. Sinds twee maanden. Dus deze foto mag. Sterker nog; hij moet. Echt wel. Zucht.

Keep your friends close, but your Greek friends even closer. Na een goed sollicitatiegesprek (uitkomst nog niet bekend), was het gisteravond tijd Londen in te duiken met een oud klasgenoot uit Griekenland die van de zomer al een baan in Londen vond. En dat heb ik geweten.

Na een uitgebreid diner en een mooie fles chardonnay, maakten we er in een pub nog twee meester. U kunt zich voorstellen dat het nadien enige moeite heeft gekost onze weg terug te vinden. Zeker omdat Notting Hill weliswaar een schitterende wijk is, maar de straten niet van elkaar te onderscheiden zijn. Tip: zorg in Londen voor een goede kaart. Internet printjes werken voor geen meter. Zeker niet na drie flessen wijn.

Na slechts vier uur nachtrust de avond voor vertrek, was het niet gek dat ik al passed out was voor mijn hoofd het kussen raakte. Het duurde ongeveer een uurtje en een douche voordat de hoofdpijn vanochtend verdween, waarmee de schade alleszins beperkt te noemen valt. Ik besloot de Tower Bridge eens te gaan zien, en shopte vanmiddag nog wat bij Virgin op Piccadilly Circus, alvorens met de 5 o'clock flight huiswaarts te keren.

Mijn klasgenoot zelf overigens slaapt sinds hij in Londen werkt bij Griekse vrienden op de bank, maar neemt volgende week hun appartement over nu zij terug naar Griekenland gaan. U ziet, er zitten ontzettend veel Grieken in de UK, en ze kennen elkaar allemaal. In Edinburgh spraken we vaak snerend over 'The Greek Network', maar feitelijk is het een saamhorigheidsgevoel om jaloers op te zijn. En in dit geval betaalt het zeker uit contactjes in het Griekse circuit te hebben. Per eind oktober behoeft hij namelijk een nieuwe flatgenoot, en als ik de baan kreeg dan was ik meer dan welkom. Ik weet wel waarom. Midden in een felle discussie over de uitmuntende kwaliteiten van Wayne Rooney en Christiano Ronaldo, de tanende reflexen van Van der Sar, en speculaties over bij welke club Van the Man einde dit seizoen zal tekenen, schreeuwde mijn klasgenoot plotsklaps uit: 'This is unbelievable! You're a girl! You're talking football!'

Ze mogen dan misschien Europees Kampioen zijn, van moderne vrouwen hebben ze geen kaas gegeten.

Goed, ik ben er even tussenuit. Morgen vroeg naar Eindhoven Airport en donderdagavond voor (of eigenlijk net na) het eten weer thuis. Maar dat betekent allerminst dat de site twee dagen op z'n gat ligt: met MMS eindelijk aan de praat zal ik vanuit Londen zo nu en dan eens een plaatje naar m'n photostream sturen. Mooi he, die moderne techniek.

Oh, en mocht het toch stil worden op m'n site dan kunnen we d'r altijd op vertrouwen dat Marco weer een rel schopt om het een of 't ander.

Pgfeeew, zegt mijn laptop. Ogenschijnlijk emotieloos tuur ik naar het zwarte scherm. Dit kan twee dingen betekenen. Ik haal heel diep adem. Met duizend verwensingen, terwijl de afgelopen week verzamelde bestanden, foto's en muziek me door het hoofd schieten, druk ik de aan/uit knop uiterst beheerst in. Zoem, zegt de CD drive. Maar pas op het moment dat mijn BIOS scherm verschijnt durf ik enigszins opgelucht adem te halen. Enigszins. Voor dit scenario had ik twee maanden geleden immers zonder enige twijfel getekend.

Zo gauw ik de muis naar start wil slepen word ik echter weer keihard met mijn neus op de feiten gedrukt: geen reactie. En dus zijn we weer terug bij de situatie van vijf maanden geleden; drie defecte USB poorten.

Weet je wat, laten we er nog een keer een nieuw moederbord in zetten. Misschien kunnen jullie er ditmaal een paar reserve exemplaren en een instructieboekje bijdoen, dat scheelt mij een hoop tijd. Deze hield het welgeteld een week vol, de vorige respectievelijk vijf en drie maanden. Niet echt een geval van een stijgende lijn.