Voor zover er sprake is van 'wonen' (jezelf elke ochtend en avond tussen de bananendozen door van voordeur naar bank naar bed manouvreren is niet de definitie die ik het woord zou willen toekennen), 'woon' ik sinds kort in Amsterdam. En dat bevalt nochthans prima. De AH zit om de hoek, het appartement biedt genoeg ruimte aan mijn excessieve hoeveelheid zooi, en ik mag 's ochtends lekker een uur later mijn nest uit dan voorheen het geval was.

Maar tijd om uit te pakken is er niet, morgen gaan de eerste zuurverdiende vrije dagen er namelijk al aan als ik uitvlieg naar het eveneens bitterkoude Edinburgh om mijn Msc Design & Digital Media in ontvangst te nemen. Vijf updateloze dagen dus, maar ongetwijfeld een MMSje vanuit de pub.

Misschien is het omdat zijn Brabantse accent me thuis deed voelen. Misschien omdat hij Limburg(ers) weer eens clichematig briljant door het slijk haalde. Misschien omdat het best een leuke gozer is. Misschien omdat hij grappen maakte die alleen Brabanders echt begrijpen. Misschien omdat hij de onmiskenbare personificatie van de energie was, de energie die mij gisteravond tamelijk ontbeerde. Misschien omdat hij bij Omroep Brabant werkt. Of misschien gewoon omdat hij met kop en schouders boven de andere cabaretiers (incl. Javier Guzman en Sjaak Bral) uitstak. Hard Gelach in de Melkweg gisteravond, en ik vond Leon van de Zanden gewoon de leukste.

Voor de treinreizigers onder ons: Deze maand een leuk artikel over Hogmany (oud & nieuw) in Edinburgh in de nieuwe Rails!

Nog zo'n briljant web iniatief: Thuisbezorgd.nl. Even de postcode invullen, en u kunt een Chinese, Griekse, Hollandse, Indiase, Indische, Indonesische, Japanse, Mexicaanse, Spaanse, Surinaamse, Thaise of Turkse daghap, of natuurlijk gewoon een lekkere pizza, grillschotel, of patatekes, online bestellen en op gewenst tijdstip laten bezorgen.

Ik zeg: briljant. Dat gaan we zeer binnenkort eens fijntjes uitproberen.

Kenden we al de gedichtengenerator, nu is zelfs het jaarlijkse lootjes trekken geen probleem meer voor de druk bezette hard werkende internetverslaafde mensen zoals mijzelf. Via lootjestrekken.nl vult de organisator keurig alle namen en mailadressen van genodigden in en nadat iedereen zijn verlanglijstje heeft ingevuld valt er een digitaal lootje in je mailbox.
Een briljant idee natuurlijk, maar stel nu dat er een al dan niet opzettelijk foutje in het verwerkingsscriptje zit en iedereen dezelfde persoon heeft getrokken? Dat wordt alles of niets deze pakjesavond..

Edinburgh. Man, wat mis ik die stad. Maar een voorlopig einde aan dat gemis is nu in zicht, ik ga namelijk terug. Voor heel eventjes maar, drie dagen om precies te zijn. Om mijn diploma op te halen, tijdens een pompeuze afstudeerceremonie in McEwan Hall. Toga's verplicht, hoogwaardigheidsbekleders (Mr James BOYLE, Chairman of the Cultural Commission & Dr Peter GREENAWAY, Film Director, Painter and Writer) aanwezig en een superstrakke organisatie met gelimiteerd aantal kaarten per afstudeerkandidaat.

Maar dat alles deert me niet zoveel, de aansluitende kroegentocht met het kleine groepje klasgenoten dat in Edinburgh achterbleef, en die paar mensen die er net als ik voor terugvliegen, dáár kijk ik naar uit. En dat ik m'n lieve zussie eindelijk weer eens zie natuurlijk, als ze uit Newcastle even langs komt treinen. En dat ik mijn lief één van de mooiste steden ter wereld mag laten zien. Die zich tegen die tijd gelukkig weer in schitterende kerstsfeer hult met straatverlichting, reuzenrad en ijsbaan in Princess Street Gardens.

Ja, ineens realiseer ik me nog meer, hoezeer ik Edinburgh gemist heb. Kan niet wachten!!!

Martin Morero timmert stevig aan de weg. De volkszanger die in Gooische Vrouwen van de Jordaan naar het Gooi verhuist nadat hij nationaal beroemd wordt met een hitsingeltje, brengt binnenkort dus echt een single uit. En dat is nieuws, want mijn artikeltekst over de release van Echte Liefde duikt ineens all over the internet op (AD, nieuws.nl, tiscali, radio.nl, zingendnederland.nl, mediamagazine.nl, mediakrant en nog wat weblogs). Toch egostrelend, zo vaak ben ik nog vast nog nooit gelezen. :-)

Peter Paul Muller a.k.a De Dominee vindt het alle commotie maar overbodig, hij houdt het liever op acteren. Afgelopen zondag was ik op de set van Gooische Vrouwen en stelde hem een paar vragen. Voor wie wil zien hoe dat ongeveer ging moet even hier klikken. :-)

Dé carnavalskneiter van 2006:
We worden bedreigd..

Kunt u zich nog herinneren dat Marjolijn figurant was bij Samen? Dat is inmiddels zo'n vijf weken geleden en het toeval wil dat ik net na die bewuste opnamedag gebeld werd voor een sollicitatiegesprek bij de zender die deze serie de lucht in gooit, Talpa. En daar inmiddels ook werk. Bij de webredactie. Waar ik onder andere, de TV gids check uitvoer. En zo las ik zojuist een afleveringssamenvatting waarvan de verhaallijn me vaag bekend voorkwam. Jawel, als ik het goed heb verschijnt Marjolijn volgende week woensdag op de Televisie. Allemaal kijken dus, 19.00 op Talpa. En nadien natuurlijk ook te zien via Uitzending Gemist!

Mijn lief stuurt me net deze foto.. Ja, dit is mijn straatje mensen!
(in 1902 wel te verstaan..)

What are the odds. Zondagochtend Amsterdam Oud West. Met een makelaar bezoek je een appartementje dat met 45 m2 en 700 in de maand redelijk aantrekkelijk klinkt. Buiten wachten nog twee stellen, de concurrentiestrijd kan beginnen. Maar eenmaal op de vierde verdieping van het toch vrij mooie Amsterdamse herenhuis realiseer jij je al snel dat die zolderruimte met een plafond op 1.90m waar anderhalve stoel en een bed in past niet is waar jij je gelukkig gaat voelen.

De twee stelletjes echter, happen gretig toe en weten niet hoe snel ze de aanbetaling van 200 euro in 's mans gretige handen moeten drukken. Over relatiekillers gesproken. Wie daar met twee personen gaat wonen kan er donder op zeggen binnen een maand weer vrijgezel te zijn.

Maar goed. De vriendelijk man had nog een pandje dat hij me wel kon laten zien. Of we over een uurtje terug konden komen dan konden we meerijden. Teleurgesteld maar opgelucht slenteren we de straat uit en begeven ons min of meer automatisch richting het Heineken uithangbord dat zich op 40 meter verder bevind.

In het piepkleine huiskamertje dat zich Koffiehuis van Hal noemt staat een vriendelijke bardame die ons een colaatje serveert. Wat we doen in Aaamsterdaam. Ik leg mijn huizenjacht kort uit. 'Goh' zegt de waardin, 'da's toevallig, ik weet nog wel iets'. Als ze haar vriendin zo snel niet bereiken kan laat ik m'n naam en nummer achter. 'Marjolijn met een lange ij? Da's heel toevallig' mompelt ze. 'Zo heet ik ook'.

Maandagochtend belt ze op. Het appartement is nog beschikbaar. Ik krijg het nummer van de man die er nu woont en ze wenst me veel succes. Ik maak een afspraak voor bezichtiging en kan mijn geluk niet op als blijkt dat het appartement midden in de Jordaan ligt, vlakbij de Westerkerk/Prinsengracht. Nog steeds sceptisch echter stap ik gisteravond de deur binnen. Het zal wel weer een kleine rotplek zijn. Of het is al verhuurd. De locatie is al te mooi om waar te zijn, het moet ergens mis gaan nu.

Maar het gaat niet mis. De huidige huurder springt in het kader van een jaar sabbatical het liefst morgen nog in het vliegtuig voor zijn Azie reis en als ik wil mag ik er meteen na zijn vertrek in. Naast een ruime woonkeuken en gezellig grote huiskamer met mooie hoge ramen bevindt zich boven de huiskamer nog een apart slaapkamertje. Glunderend kijk ik om me heen en positioneer vast mijn boekenkasten, bureau, bank en kerstboom. Weer buiten kan ik het wel uitschreeuwen van vreugde en gelukzalig slenter ik langs de Prinsengracht terwijl Toets Tielemans me in m'n hoofdje van bijpassende muziek voorziet.

Te mooi om waar te zijn. Het is nog een beetje vroeg voor de kerstgedachte, maarre.. Miracles do happen!

Werken bij Talpa bevalt nochtans prima. Vrijdag werd de complete redactie verrast met een vers-van-de-pers DVD-tje, en vervolgens werden er ook nog enkele kaarten voor dittum weggegeven. En dat maakt mijn 60-urige werkweek in een klap helemaal goed. Ik bedoel, met m'n lief naar Guus, Racoon en VDH, what more does a girl want?

Oh, en nu The Sheer zich heeft ziek gemeld.. Misschien een tipje voor de organisatie om IOS nog even te strikken?

Jeuj! 'Onze' site is genomineerd voor de titel Website van het Jaar 2005! Stem nu op ons (Talpa.tv in de categorie Audiovisueel) dan houden wij daar weer een leuk feestje aan over.. :-)

'Verdonk presenteert nieuw huisvestingsproject voor illegalen'

Roept u maar mee in de comments...

Op de vraag een krantenkop bij deze foto te verzinnen kwamen in Marjolijn's mailbox reeds de volgende mogelijkheden binnen:

Kindervriend neemt wraak op voormalig werkgever na gedwongen ontslag
Vierde liquidatie in Amsterdamse onderwereld verijdeld
Ronald Macdonald ondanks ramkraak nog in opperbeste stemming
Hongerige McDonalds-klant vat begrip 'drive-in' wel erg letterlijk op
Nieuw McDrive-concept geen succes
Gratis Mitsubishi bij elk Happy Meal
Burger King vernield door krankzinnige clown
Vermomming Bush stopt terroristen niet
Auto ramt McDonalds, clown overleeft

Radiostilte voor een week. Dat is in de rijke historie van marjolijn.net nog maar zelden voorgevallen. Maar geen nieuws is goed nieuws. Vorige week is Marjolijn begonnen als webredacteur bij Talpa, het geen inderdaad betekent dat ik mijn werkzame loopbaan aftrap onder contract bij niemand minder dan John de M. Dat dat tot nu toe een hele leuke baan blijkt zeg ik niet alleen omdat mijn collega's meelezen. Schrijven, ontwerpen en creatief zijn is wat ik leuk vind waarom zou je van je hobby je werk niet maken.

Op dit moment voer ik redactie (zo zo) over een aantal programmapagina's waaronder het kijkcijferkanon Gooische Vrouwen, Miljoenenjacht en de nieuwe serie Kojak. Gelukkig is webredactie bij Talpa meer dan 40 uur in de week naar een beeldscherm staren. Als seperaat uitzendmedium brengt de Talpa site namelijk eigen beeldmateriaal waaronder backstageopnames en interviews. En dat betekent dat Marjolijn ook lekker aan het filmen en monteren mag. En dat is bijzonder fijn. Vind ik.

Voorlopig niks te klagen dus, of het moet die helse rit van Tilburg-naar-Laren-en-weer-Terug zijn, die ik nu dagelijks afleg. Maakte ik me vorige week nog druk dat je voor en na Utrecht tegenwoordig nog maar 80 km/h mag rijden, was ik na twee dagen filerijden al blij als ik met 10 km/h voorbij de Domstad kon rollen. Zelfs om 6.30 wegrijden helpt in dit dichtgeslibte landje helemaal niks, en dus zit ik sinds een week weer alsvanouds in de trein. Dat gaat veelal goed, maar na gisteren om 7.00 vertrokken te zijn, om om 23.00 weer terug thuis te komen, heb ik het met het openbaar vervoer ook alweer helemaal gehad. Maar gauw iets vinden in de hoofdstad dus..