test

'O, die homofilm?' Je ontkomt niet aan dat stempel, en dus gingen we gisteren naar 'die homofilm' in het Tuschinski. Het is nooit een straf een film te kijken in het Tuschinski (en zeker niet in zaal 1), maar om juist deze film te kijken was een nog veel groter genot. Als je een homofobie koestert en onverhoopt toch in een vertoning van deze film belandt, kun je je sowieso zonder enige moeite twee uur lang vergapen aan het schitterende Amerikaanse landschap waarin de film geset is. Mijn vaak gebezigde uitspraak 'daar wil ik een huisje later', viel gisteravond dan ook weer met enige regelmaat.

Maar los van de mooie mooie setting, zag ik zelden een raker liefdesverhaal dan dat van Brokeback Mountain. 'Overtuigend' worden Jake Gyllenhaal en Heath Ledger met recht in alle kritieken genoemd. Want ja, het blijven toch twee hetero's die zich voor hun rol van een totaal andere kant laten zien (toch toevallig overigens dat van beide acteurs tegelijkertijd ook een tamelijk geaardheid-bevestigende film verscheen (Casanova (Ledger) en Jarhead (Gyllenhaal)). Hell, ik vind het al moeilijk te acteren dat ik iets voor een mannelijk tegenspeler voel, laat staan voor iemand van hetzelfde geslacht.. Nee, dat is niet hetzelfde. Het is anders, onbeholpen en vervreemdend. Maar van dit alles schijnt niets door in het spel van Jake en Heath. Geloofwaardig, mannelijk en zeker niet soft zetten zij een chemistry neer die intenser is dan menig man-vrouw duo dat ik ooit op het witte doek zag. Verbluffend mooi en angstaanjagend herkenbaar is hun diepgewortelde liefde.

Wie die Oscar moet krijgen zondag lijkt mij dus meer dan duidelijk. Als dat beeldje Ang Lee door de neus wordt geboord is het met puriteins Amerika nog erger gesteld dan ik al dacht.

Winters weer teistert ook Amsterdam. Glijdend over gladde bruggetjes en witte stoepjes tracht ik al een week lang niet languit onderuit te gaan (dat is een uitdaging, want als het niet glad is doe ik dat namelijk ook al regelmatig).

Elke dag met het OV naar Laren is met dit weer natuurlijk ook geen feest, al reed het Hilversum treintje vanochtend voor het eerst deze week zowaar op tijd. Dat maakt verder niet zo heel veel uit, want de kans dat de bus naar Laren dan ook op tijd gaat, is kleiner dan 0,00001%. Maar met de auto is het dezer dagen zeker ook geen pret dus ik schik me maar in het idee dat ik 's ochtends tenminste relaxt mijn krantje kan lezen.

Maar alle ongemakken ten spijt, vind ik het winterse weer schitterend. Starend uit het treinraam trekken de mooiste winterlandschappen aan me voorbij en ik mijmer weg hoe het zijn zou om met man, hond (zou je die 1 kunnen huren voor zo'n dagje?) en fotocamera de bossen in te wandelen om wat oudhollandse sneeuwpret te beleven.

Ach, het is vrijdagmiddag, hopen dat die sneeuw nog twee daagjes blijft liggen..

Toegegeven, de Arctic Monkeys zijn goed. Maar Marjolijn vind Hard-Fi toch nog net een tandje beter. En live in de Melkweg vielen ze ook zeker niet tegen, dames en heren: Hard-Fi live is verektes goed!! Benieuwd of Snow Patrol dat aanstaande dinsdag weet te overtreffen..

Helaas vind Marjolijn nooit de tijd mee te doen aan verhalenwedstrijden. Maar ze vindt het wel erg leuk de inzendingen terug te lezen. Om dan geïrriteerd te raken aan het feit dat ze toch niet mee heeft gedaan.

Een wrampletje uit hetliefdesverhaal.nl:

Teennagels

Ik zit op de rand van het bad mijn teennagels te knippen als je aanklopt.
Je klopt nooit.
"Ik kom even naast je zitten," zeg je. Bla bla, en dit en dat en zus en zo. En dat we vast wel vrienden kunnen blijven. Dan doe je de deur weer dicht.
Daar zit ik dan.
In de keuken staan mijn rugtas en boodschappenkarretje al klaar.
"Ik maak de helft van het geld van de vakantie wel over," zeg je. Je zit aan de keukentafel en leest de krant. Ik zie alleen je rug en de krullen in je nek.
"Prima," zeg ik. Er staat een pan soep op het fornuis. Je maakt altijd soep op zaterdag.
's Morgens snijd je de verse ingrediënten, trek je kruidige bouillon en dan laat je de soep de hele dag opstaan. Als we naar de markt of de stad zijn geweest en vers brood hebben gekocht nemen we een kop. Daarna brengen de rest van de middag door tussen de schone lakens in je bed. En dan gaan we samen in bad. Je kust mijn voeten en we vertellen elkaar jeugdherinneringen en dromen.
Brachten we de middag door.
Gingen we in bad.
Ik kijk in de pan. Tomatensoep. Met tomaten uit eigen tuin. Het ruikt heerlijk.
"Dan ga ik maar," zeg ik.
De rug zwijgt.
Ik hang m'n rugtas om een schouder. Hij is zwaar. Je bent vast niets vergeten. Door de achterdeur verdwijn ik naar buiten. Ik sleep het boodschappenkarretje achter me aan.
In mijn eigen keuken warm ik de soep-uit-blik op. Met de kat op schoot en de tv aan leef ik het eerste stukje van mijn nieuwe leven. Alleen.
Ik snap het wel. Die ander is spiritueler. Ik ben zo gewoon. Zo materialistisch. Saai. Doe duf werk. Zij is tantralerares. Zij is sensueel, ziet in alles een diepere laag, schrijft gedichten. Ik spaar zegels bij de koffie. Zij is romig van zichzelf, ik ben een droge koek. Vind je het gek.
Ze staan nu samen in de keuken of waar dan ook. Hij smijt zijn wijnglas in de haard, zij doet haar haar los. Na een eindeloos, bovennatuurlijk samenzijn, op de tafel, op het kleed, op de bank en in de hemel gaan ze aan de soep. Ze voeren elkaar, likken elkaars lippen af. Heerlijke, warme tomatensoep. Vol zuivere groente en pure smaak.
En tien afgeknipte nagels.

Marco mag trots op me zijn.

'Waar gaat deze trein heen?' vroeg een jongen ons gisteravond in een onvervalst zuiderlijk accent. 'Daar waar jullie moeten heen moeten' glimlachte mijn vriend hem toe. Want het was overduidelijk: de metro in Amsterdam puilde uit van de Brabo's en de Limbo's op weg naar Het Grote Rowwen Heze Jubileum Concert in de Heineken Music Hall. Zo ook wij en het was Geweldig met een zachte G.

Verder nog op de Concert Agenda:

23/02 Hard Fi - Melkweg
07/03 Snow Patrol - Melkweg
06/04 De Dijk - Melkweg

Living in Amsterdam has its benefits. :-)

Marjolijn heeft een hele mooie Pathé Unlimited pas. Dat betekent, dat ze voor 17,50 in de maand, naar elke film die ze maar zien wil mag, mits vertoond in een Pathé Theater. En laat het nu zo zijn dat Amsterdam centrum maar liefst twee grote Pathé theaters rijk is, namelijk het Tuschinski en Pathé de Munt (ook nog eens nagenoeg naast elkaar gelegen).

Met de gemiddelde prijs van een bioscoopkaartje op ca. 8 euro, kost het weinig moeite deze investering terug te verdienen. Vaker dan 2 keer in de maand naar de bioscoop, dat wil Marjolijn namelijk wel. En zodoende zag ze sinds november vorig jaar heeeel veeeel films, van welke ze er haar trouwe lezers toch een aantal wenst aan/af te bevelen.

Walk the Line - ****
Zag ik gisteravond, en beviel mij bijzonder. Maar ik hou dan ook wel van Roadmovies over vergane Rock 'n Roll glorie uit die mooie jaren '50. Het levensverhaal van zanger Johnny Cash voldoet aan alle eisen van een Hollywood script, van het minderwaardigheidscomplexje overgehouden aan een getraumatiseerde jeugd, tot het hitsucces, het slopende tournee-bestaan, het drugsgebruik en het vinden van die ene persoon op de wereld die je liefhebt tot in het graf. (Mooi detail; Cash' vrouw June Carter stierf in 2003, Johnny zelf 4 maanden later). Een dun verhaallijntje? Wellicht, maar dat neemt niet weg dat de acteerprestaties en zeker ook de zang van Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon staan als een huis. Lekkere muziek (goeie akoestiek in Pathé de Munt!) en een intrigerende biografie. Tikkie lang, maar wel vermakelijk.

Matchpoint - ***
Woody Allen's interpretatie van een tragedie. Wat zegt u? Tragedie? Een genrekeus die enkel de filmleek niet binnen een half uur duidelijk is. Talloze metaforische verwijzingen hebben de revu dan al gepasseerd. Opera muziek is het begin, maar ook de orakelscène ontbreekt niet en met een beetje verbeeldingskracht valt zelfs een heuse Deus ex Machina te onderscheiden in dit klassieke epistel in moderne vorm. Maar genoeg filmstijltechnisch geneuzel, het formaat is duidelijk, is het een goede film Marjolijn? Jawel, want Marjolijn houdt wel van vorm boven inhoud. Decadent taalgebruik als mooie verwijzing naar het van oorsprong theatrale genre, een tragische verhaallijn, Britse setting en goed acteerwerk. Dat je de protagonist niet uit kunt staan is niet hinderlijk, maar alleen maar fijn. Het is en blijft een tragedie.

Munich - **
Nog zo'n oscarnominatie, dus één die je sowieso moet en wil zien. Het probleem met deze film begint voor mij al met de Israel-problematiek, die mij eerlijkheidshalve nooit heeft kunnen interesseren. Niet omdat ik mij niet intersseer voor dit soort kwesties, maar simpelweg omdat ik het beschouw als een uitzichtsloos conflict. En dat is precies wat deze film maar weer eens onderschrijft. Joodse atleten worden vermoord op de Olympische Spelen in 1972, speciale eenheid moet de Palestijnse verantwoordelijken omleggen. Na twee uur film staat de teller op 5, en de lijst telt 11 namen. De kijker vraagt zich af hoe lang dit nog gaat duren. Want inmiddels is alweer gebleken dat elke afslachting wordt gevolgd door een palestijnse vergeldingsactie in de vorm van een vliegtuigkaping of zelfmoordaanslag. Dat de hoofdpersoon de gehele film een volstrekt plat karakter blijft (wie is hij? waar komt hij vandaan? waarom doet hij dit?), en zich, inmiddels panisch van angst zelf omgelegd te worden, pas aan het einde van de film begint af te vragen of wat hij doet wel ethisch verantwoord is, is op zijn zachts gezegd behoorlijk storend.
Ook zijn vrouw ('nee hoor schat, ik vind het prima dat je 4 jaar van huis gaat op een geheime missie die je me niet mag vertellen, terwijl ik zwanger ben, en je na afloop paranoide huiswaarts keert, waarna je al je woede en agressie op me bot viert door op Nazistische wijze de liefde met me te bedrijven) is tamelijk ongeloofwaardig, dus al met al vind ik Munich geenszins Oscar-waardig. Positieve punten? De muziek is erg mooi, en ook de jaren 70 look en feel zijn verdomd goed neergezet. Verder is het acteerwerk prima, daar ligt het probleem niet. De film is te lang, en het verhaal te dun, that's all.

En wat ik verder nog zag:

History of Violence - *****
Wat mij betreft de beste film van 2005. Onwijs spannend en intrigerend. Ik heb zelden zo naar de ontknoping gesnakt als bij deze film. Als kijker wordt je volledig in de rondte gestuurd en je hebt geen flauw idee waar dit verhaal heengaat. Briljant opgebouwd. Ja, en Viggo he.. ;-)

Kiss Kiss Bang Bang - ****
Geweldig, hier houd ik van. Ultiem lachen. Val Kilmer steelt de show als Gay Perry (dapper, voor een ijdele man als Val om je twee uur lang te hullen in trainingspak en een homofiel te spelen bovendien) steelt de show en ook Robert Downey Jr. is erg goed. Beste scène? 'Hell, why not bring them all back.'

Domino - *
Kansloos! kansloos! kansloos! Alleen Ian Ziering en Brian Austin Green (als zichzelf, twee uitgerangeerde 90210 sterren) zijn hilarisch!

The Chronicles of Narnia - ****
Prachtige kinderfilm. Niet kijken als een volwassene, maar kijken door de ogen van een kind. En beeld je hoe je vroeger van dit soort avonturenfilms genoot.

King Kong - ***
Vermakelijke avonturenfilm. Mooi dat Peter Jackson zijn remake doordrenkt heeft met diezelfde jaren 30 stijl als het origineel. Tikkie over de top script, acteerwerk, vormgeving en effects, en daarom vermaak zoals ze dat vroeger ook kenden. Ultiem Hollywood zonder zich daarvoor te generen. Niet voor de liefhebber van realistische films.

Harry Potter and the Goblet of Fire - **
Quite the disappointment. De boeken zijn briljant, maar de scriptschrijver van deze film neemt inkorten tot de essentials wel erg letterlijk, de dialogen zijn niet van supernep te onderscheiden en de acteerprestatie is van Harry, Ron en Hermione zijn tenenkrommend! Erger, waarom is Dumbledore in deze film een norse, kattige ouwe lul?

The constant gardener - **
Kan me niet meer precies herinneren wat er in de film gebeurde, dus dat is geen goed teken. Weet alleen nog dat ik het einde erg mooi vond.

* Ronduit kansloos
** Niet echt de moeite waard
*** Goed avondje entertainment
**** Mooie film. Vind ik.
***** Verplicht. Kijken!

Dit fotomodel, is mijn vriendje.

:-)

*trots*

Tijd om te loggen heeft ze bijna niet meer, maar voor deze site verzorgt Marjolijn nog wel de broodnodige input zoals interviewtjes met de acteurs en scenes uit afleveringen. En ik beloof, vanmiddag weer een nieuw filmpje!

Elk jaar toch weer leuk die IQ test. Behalve toen ik vorig jaar door vragen over al dan niet ronddraaiende tandwielen bleef steken op teleurstellend MAVO niveau. Tijd voor revanche, en die kreeg ik; 'Universitair (begaafd)' was vanavond mijn deel. :D :D

SPITS! - Een 21 jarige Britse student is er nagenoeg in geslaagd $1 miljoen te verdienen met de verkoop van advertentieruimte per pixel. Op zijn inmiddels wereldberoemde Million Dollar Homepage worden de laatste duizend pixels per opbod verkocht via eBay.

Waarom verzin ik nu nooit zoiets, of zòiets briljants?

Oud en Nieuw in De Fles in Amsterdam kende als thema 'Dancing with the stars'. Dat leverde deze bijzonder creatieve photofuck op toen ik nog eens door de foto's heenbladerde en geinspireerd raakte.. :-)

Lieve bezoekers van Marjolijn.net: Allemaal een heel gelukkig, gezond, liefdevol, kleurrijk, overdadig, mooi, fijn, sportief, reisrijk, gezellig, feestelijk, muzikaal, creatief, inspirerend, kennisrijk, actief, werelds, succesvol en adembenemend 2006 gewenst!

Het beste aan een Kofferfeest? De Singstar Afterparty bij Marijn thuis natuurlijk. Zelfs al duurt die tot 6.30 's ochtends. Maar het DJ mogen zijn was natuurlijk ook weer geweldig, laat mij maar een paar uur hele fijne plaatjes draaien! Geweldig, dat doen we in Mei dus mooi weer. Fotookes.